ษย์พี่ซูเฉิน ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่ควรไปรังแกเจ้าและหาเรื่องเจ้า ข้าจะไม่มีวันกล้าทำอีก ขอได้โปรดยกโทษให้ข้าเถิด…”
จางเฉวียนทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าซูเฉิน น้ำตานองหน้า อ้อนวอนขอความเมตตา
“คุณชายซูเฉิน ข้า…ข้าเป็นหญิงโง่เขลา ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ หวังว่าท่านจะให้อภัยข้าเถิด! ขอเพียงท่านไม่ถือโทษโกรธเคือง ข้ายินดีจะเป็นสาวใช้ของท่านชั่วชีวิต ไม่ว่าท่านอยากทำอะไรกับข้า…ก็เชิญ…”
เจียงหรงหรงเองก็คุกเข่าลงเช่นกัน พูดออดอ้อนด้วยน้ำเสียงครึ่งขอร้องครึ่งเย้ายวน
“ไสหัวไป!”
ซูเฉินแววตาเย็นเฉียบ สะบัดแขนเสื้อ
พลังลมปราณมหาศาลพุ่งออกมากวาดร่างของจางเฉวียนและเจียงหรงหรงกระเด็นไปไกล
“พี่โจว จางเฉวียนใช้อำนาจรังแกผู้อื่น ผิดกฎอย่างร้ายแรง ข้าจะทำลายพลังบ่มเพาะของเขาเพื่อชำระล้างนิกาย ท่านมีข้อโต้แย้งหรือไม่?”
ซูเฉินหันไปถามโจวเฉินด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“น้องซู โปรดอย่าเย้าหยอกข้าเลย ข้าย่อมไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ! ท่านถือตราลั่วเซินไว้ในมือ เปรียบเสมือนท่านอาจารย์ลั่วเสวี่ยนมาด้วยตนเอง การทำความสะอาดนิกายย่อมชอบธรรม!”
โจวเฉินรีบกล่าว
“ดีมาก!”
ซูเฉินพยักหน้า จากนั้นไม่สนใจเสียงร้องขอชีวิตของจางเฉวียน ใช้ฝ่ามือฟาดใส่ตันเถียน
