นน้า
ภายในเรือนสะอาดสะอ้าน แต่มันกลับดูทรุดโทรม แม้แต่ของใช้ในบ้านก็แทบจะไม่มี
แม้แต่แก้วชาที่นำมาให้เขาดื่มก็เป็นเพียงถ้วยชาธรรมดา ใบชาที่นำมาชงก็ขมจนเกินทน
ท่านน้าและน้องสาวล้วนสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย เมื่อเทียบกับหลินเมิ้งหยาแล้ว พวกนางไม่ต่างอะไรจากขอทานข้างถนน
สมัยเด็ก เสด็จแม่มักจะยุ่งอยู่กับการทำสงครามกับพระสนมทั้งหลาย ดังนั้นท่านน้าที่มักจะเข้ามาดูแลเขาในวังจึงเรียกได้ว่าเป็นแม่คนหนึ่งของเขาเช่นเดียวกัน
ตอนที่เขามาจวนอวี้ เขาแอบได้ยินสถานการณ์ของท่านน้ามาบ้างแล้ว
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะน่าสงสารขนาดนี้ หลินเมิ้งหยาคนนั้นทำเกินไปจริงๆ
“ท่านพี่ไท่จื่อดูสิเจ้าคะ หลินเมิ้งหยากลั่นแกล้งข้าและท่านแม่ ท่านพี่จะต้องออกหน้าช่วยพวกเรานะเจ้าคะ”
หลินเมิ้งหวู่ร้องไห้กระทืบเท้าพร้อมทั้งพูดจาให้ร้ายหลินเมิ้งหยา ทว่านางกลับไม่พูดเรื่องที่ตนเองมาพำนักอาศัยบ้านของผู้อื่นและคิดจะแย่งสามีของคนอื่นเลยแม้แต่น้อย
“หวู่เอ๋อร์ อย่าเอ่ยวาจาหยาบคายเช่นนั้น ท่านพี่ไท่จื่อของเจ้าต้องทำเรื่องใหญ่ จะเข้ามาแทรกแซงเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ซ่างกวนฉิงรักใคร่เอ็นดูไท่จื่อมาก นางมีเพียงลูกสาวคนเดียว ส่วนลูกชายเพียงคนเดียวของสกุลหลินกลับเป็นลูกของนางแพศยาคนนั้น
เหตุใดจะต้องขัดขวางนางไปเสียทุกเรื่อง
วันนี้หลานชายของนางมาแล้ว เขาจะต้องออกหน้าแทนนางอย่างแน่นอน นางจะคอยดูว่านังแพศยาคนนั้นจะอวดเก่งได้อีกสักกี่น
