ไม่เคยเจอสาวงามในเมืองหลวงเช่นนี้จะต้องถูกพระทัยอย่างแน่นอน
เมื่อถึงเวลานั้นนางก็ไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะแต่งหรือไม่!
“ทูลไท่จื่อ ฮูหยินหลิน คุณหนูรอง อาหารเย็นตระเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระชายาสั่งให้หนู่ปี้มาเชิญทุกท่านเจ้าค่ะ”
ด้านนอกสวน ป๋ายจีผู้แสนอ่อนโยนถ่ายทอดคำสั่งของหลินเมิ้งหยา
ดังนั้นทั้งสามจึงเลิกพูดคุยเรื่องแต่งงาน
ไท่จื่อปรับสีหน้าของตนเอง จากนั้นเดินออกจากเรือนเล็กไปเป็นคนแรก ซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่ทยอยเดินตามหลังไป
ทั้งสามพาคนรับใช้ของตนเองมายังห้องรับแขกด้วย
หลงเทียนอวี้และหลงชิงหานนั่งลงที่ที่นั่งผู้น้อย มีเพียงพระสนมเต๋อเฟยคนเดียวที่นั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งผู้อาวุโส ส่วนที่นั่งหัวโต๊ะยังคงว่างเปล่า
ไท่จื่อเดินเข้าไปนั่งยังที่นั่งหัวโต๊ะ ซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่นั่งลงยังตำแหน่งของแขก คนเดียวที่ยังไม่ปรากฏตัวคือนายหญิงของบ้านหลินเมิ้งหยา
“ถวายคำนับพระสนมเต๋อเฟย ไม่ทราบว่าเหนียงเหนียงอยู่ที่นี่สุขสบายดีหรือไม่?”
เสแสร้งแสดงออกถึงความสนิทสนม อีกทั้งยังเอื้อนเอ่ยด้วยท่าทางผ่อนคลาย ทั้งที่ในใจรู้สึกรังเกียจผู้หญิงที่ก่อสงครามกับแม่ของตนเองมานานเกือบครึ่งชีวิตตรงหน้าเหลือเกิน
ได้รับความรักและเอ็นดูจากเสด็จพอไปแล้วยังไม่พอ แต่กลับยังคลอดลูกชายที่เสด็จพ่อให้ความสำคัญมากออกมาอีก ไม่เพียงแค่เสด็จแม่ แม้แต่เขาเองก็เกลียดชังพระสนมเต๋อเฟยเหลือเกิน
“ขอบพระทัยในความเป็นห่วงเพ
