้ามองดวงตาเปล่งประกายคู่นั้น…ยัยเด็กนี่วางแผนอะไรอยู่กันแน่?
เบนสายตามองอาหารหลากสีสันที่กำลังถูกยกออกมาวางบนโต๊ะ
แม้จะเป็นอาหารที่รับประทานกันในครอบครัว ทว่าอาหารทุกชนิดล้วนถูกจัดเรียงตามมาตรฐาน ข้างกายของไท่จื่อคือขันทีที่ทำหน้าที่ชิมอาหารก่อน หลังจากที่เขาชิมเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงจะนำอาหารจัดวางให้ไท่จื่อรับประทาน
“อาหารจานนี้ดูสวยงามแปลกตายิ่งนัก ไท่จื่อยังไม่เคยกินมาก่อน เหตุใดจึงรสชาติดีเยี่ยงนี้?”
ในจานอาหารของไท่จื่อมีอาหารชนิดหนึ่ง ด้านนอกเหลืองกรอบ ด้านในหวานนุ่มชุ่มช่ำ อีกทั้งยังสดใหม่มากอีกด้วย
“อาหารชนิดนี้ชื่อว่ามันฝรั่งเคลือบน้ำตาลเพคะ เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น เชิญไท่จื่อเสวยตามสบายเลยเพคะ”
หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำเพื่อปกปิดรอยยิ้มในแววตา
นอกจากมันฝรั่งเคลือบน้ำตาลแล้ว บนโต๊ะอาหารยังมีหัวไชเท้า แอปเปิ้ล มันฝรั่งที่ทำเป็นอาหารคาว แม้จะหน้าตาไม่น่าอภิรมย์ ทว่ารสชาติกลับถูกปาก
เมื่อได้เห็นไท่จื่อดื่มเหล้าชั้นเลิศที่นางเลือกให้เป็นพิเศษ หลินเมิ้งหยายกมือขึ้นปิดริมฝีปากเพื่อเก็บซ่อนรอยยิ้มของตนเองเอาไว้
“ปู้ด” เสียงผิดปกติบางอย่างดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคน
