ตลอดทางที่พาซ่างกวนฉิงไปยังประตูหลังของจวน ใบหน้าของหลินเมิ้งหวู่แฝงไว้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวและอาฆาตแค้น
ทุกครั้งที่นางไปยังตำหนักของหลินเมิ้งหยา สาวใช้ทั้งสามมักจะมองนางเป็นศัตรูและคอยตั้งท่าป้องกันตลอดเวลา
วันนี้นังสาวใช้ที่ชื่อป๋ายซ่าวถึงขั้นแสดงกิริยาบ้าคลั่งล้มลงไปนอนกองกับพื้น พลางร้องไห้ก่นด่าเสียงดังจนทำให้นางและแม่ต้องอับอายขายหน้า ไม่ช้าก็เร็วนางจะจัดการนังสารเลวคนนี้ให้พ้นทางอย่างแน่นอน
“ท่านแม่ไม่โกรธหรือ?”
ต่างจากหลินเมิ้งหวู่ที่กำลังโกรธเกรี้ยว ซ่างกวนฉิงในเวลานี้กลับเคร่งขรึม
หวู่เอ๋อร์ยังเด็ก อีกทั้งยังเติบโตขึ้นมาภายใต้ปีกของตนเอง ดังนั้นนางจึงเสียสติอย่างง่ายดาย
แต่หลินเมิ้งหยาไปเรียนรู้เรื่องเหล่านี้มาจากที่ใด แม้แต่นางเองยังอดที่จะตกใจไม่ได้
“หวู่เอ๋อร์ จงจำเอาไว้ว่าคนที่คิดทำการใหญ่จะต้องไม่หวั่นไหวกับเรื่องเล็ก แม่รู้ว่านังแพศยาหลินเมิ้งหยาคือผู้บงการเรื่องนี้อยู่ข้างหลัง แต่เพราะที่นี่คือจวนอวี้ พวกเรายังต้องเจอหน้านางอีกหลายครั้ง ดังนั้นหากอดทนได้ก็ต้องอดทน”
หลินเมิ้งหวู่ที่รู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดของผู้เป็นแม่เริ่มกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง
ท่านแม่พูดถูก ขาดทุนเพียงชั่วคราว แต่มิได้หมายความว่าจะไม่ได้กำไรในอนาคต
สามารถครอบครองหลงเทียนอวี้ สุดท้ายได้เป็นนายหญิงแห่งจวนแห่งนี้ต่างหากที่เป็นจุดมุ่งหมายหลักของนาง
เมื่อเทียบกันแล้ว วิธีการที่น่ารังเกียจของหลินเมิ้งหยาเป็
