นเพียงก้อนกรวดที่ทำให้นางสะดุดเท่านั้น
“ท่านไม่รู้หรอกว่านังแพศยานั่นหยิ่งจองหองขนาดไหนเวลาอยู่ที่จวนแห่งนี้ ในเมื่อท่านแม่มาแล้ว ท่านจะต้องปูทางให้หวู่เอ๋อร์เดินนะเจ้าคะ”
หลินเมิ้งหวู่ไม่เหมือนกับเจียงหรูฉินที่มีพระสนมเต๋อเฟยคอยให้ท้าย อีกทั้งนางยังไม่ใช่นายหญิงของจวน ดังนั้นนางจึงมักถูกผู้คนในจวนดูถูก
ตอนนี้แม่ของนางมาคอยวางแผนเบิกทางให้กับตนเองแล้ว ดังนั้นนางจึงรู้สึกเหมือนมองเห็นแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด
“นายหญิง ท่านมาพวกเรามาที่นี่ทำไมหรือเจ้าคะ?”
ภายในตำหนัก หลินเมิ้งหยาพาคนสนิทของตนเองก้าวอาดๆ มายังประตูสวนเล็ก
ที่นั่นเป็นเรือนเล็กที่นางจัดไว้ให้ซ่างกวนฉิง เหตุเพราะยังไม่ทันจะได้ทำความสะอาด ดังนั้นสภาพจึงดูเก่าคร่ำครึและทรุดโทรม
“ข้าจัดที่นี่ให้เป็นที่พักของฮูหยินหลินและสั่งให้คนเอาผงพิเศษมาโรยเอาไว้ อีกเดี๋ยวพวกเจ้าจะได้เห็นอะไรดีๆ”
ทั้งห้าแอบซ่อนตัวยืนด้อมๆ มองๆ หลังจากได้เห็นคนกลุ่มนั้นเดินผ่านประตูเข้าไปในบ้านพร้อมทั้งหอบหิ้วของที่ตนเองนำมาเข้าไปด้วย
แม้หลินเมิ้งหยาจะลงมือแก้เผ็ดซ่างกวนฉิง แต่พระสนมเต๋อเฟยกลับไม่อาจทำตัวไร้มารยาทได้
ส่งน้าจิ่นเยว่มานำทางฮูหยินหลินเพื่อรักษาหน้าของนาง
“เหตุเพราะคนในจวนของเรามีไม่มากพอ ดังนั้นจึงยังไม่ได้เก็บกวาด เป็นการเสียมารยาทกับแขกผู้เกียรติจริงๆ เจ้าค่ะ”
น้าจิ่นเยว่อาศัยอยู่ในรั้วในวังมาอย่างช้านาน ท่าทางของนางจึงสง่างามเกินพรรณนา
