ความเอ็นดูเอาไว้ได้
เพิ่งจะลงจากรถม้าก็ได้เห็นจวนอวี้อันใหญ่โตโอ่อ่าสวยงาม ซ่างกวนฉิงรู้สึกได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนดีงาม
คิดถึงอนาคตอันใกล้ อีกไม่นานของเหล่านี้จะตกเป็นของลูกสาวของตนเอง ดังนั้นริมฝีปากของนางจึงฉีกกว้าง
“ฮูหยิน พวกเราจะนำของไปไว้ที่ไหนหรือเจ้าคะ?”
คนขับรถและทาสเด็กของจวนอวี้ยกข้าวยกของลงจากรถกันวุ่นวาย
ขณะที่ซ่างกวนชิงคิดจะพาลูกสาวเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไป สายตาพลันเหลือบไปเห็นโฉมนางร่างอรชรอ้อนแอ้นคนหนึ่งยกเก้าอี้ตัวเล็กๆ หนึ่งตัวเข้ามาแล้วนั่งลงที่หน้าประตู
“พระชายามีรับสั่งว่า ให้ฮูหยินหลินและคุณหนูรองเข้าทางประตูหลังเจ้าค่ะ”
ซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่จะยอมรับการต้อนรับเช่นนี้ได้อย่างไร พวกนางจ้องสาวใช้ตรงหน้าเขม็ง
“เจ้าเป็นใครกัน? หรือจวนอวี้แห่งนี้ไร้ซึ่งกฎระเบียบ แม้แต่สาวใช้ยังกล้าที่จะเสียมารยาทต่อแขก?”
ซ่างกวนฉิงเป็นถึงนายหญิงแห่งจวนหลิน ความรู้เรื่องงานบ้านงานเรือนมีมากกว่าหลินเมิ้งหวู่หลายเท่า
แต่น่าเสียดาย สาวใช้ที่นางต้องประมือด้วยในคราวนี้คือป๋ายซ่าว
“โอ้! เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินว่าจะมีแขกถูกเชิญมาที่นี่กันเล่า! ประตูใหญ่บานนี้มีเพียงท่านอ๋อง พระชายาเอกและพระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงสามารถเข้าได้เท่านั้น หากท่านต้องการเข้ามาในจวนแล้วละก็ จะต้องเข้าทางประตูเล็กทางด้านข้าง อีกทั้งที่นี่ใช่สถานที่ที่จะสามารถเข้าออกได้ตามอำเภอใจ ข้าก็ลืมไป คนที่ยอมให้ลูกสาวที
