ยไป
“ปล่อย”
หลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วเข้าหากัน แสร้งทำท่าทีเจ็บปวด แต่ถึงกระนั้นก็พยายามอดทนต่อเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเจียงหรูฉิน
“จิ่นเยว่ พาหรูฉินกลับตำหนัก ปล่อยให้นางได้สำนึกผิด หากข้าไม่สั่ง ห้ามปล่อยตัวนางออกมา”
สายตาเย็นชาจับจ้องมองทางเจียงหรูฉิน แววตาไร้ซึ่งความรักใคร่เอ็นดูเหมือนอย่างเคย
เด็กคนนี้บังอาจนัก ยังมิทันออกเรือนก็คิดกำเริบเสิบสานเสียแล้ว
ความคิดที่อยากให้นางเป็นชายารองของอวี้เอ๋อร์คงต้องพิจารณาใหม่อีกครั้งแล้ว
“มานี่สิหยาเอ๋อร์ ทำให้เจ้าต้องเสียใจจนได้ เข้ามา ไปหยิบยาแก้ฟกช้ำที่ข้าใช้เป็นประจำมา”
หากเอ่ยว่าเมื่อก่อนพระสนมเต๋อเฟยยังคงรักษาระยะห่างกับหลินเมิ้งหยาแล้วละก็ เช่นนั้นตอนนี้นางก็รู้สึกผิดต่อลูกสะใภ้คนนี้ของนางเหลือเกิน
จิ่นเยว่เข้ามากระซิบที่ข้างหูของนางว่าข้อมือของหลินเมิ้งหยามีรอยฟกช้ำมากมาย เมื่อลองแอบถามนาง นางกลับร้องไห้ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอันใดออกมา ดังนั้นพระสนมเต๋อเฟยจึงเดาได้ทันที
นางรู้จักนิสัยของหรูฉินดีที่สุด
คาดว่านางนำสาวใช้ทั้งสี่เข้าไปทำร้ายหลินเมิ้งหยาอย่างแน่นอน
ความโกรธพลันปะทุขึ้นมา พวกนางสมควรตายแล้ว เจ้านายทำผิดแต่กลับไม่รู้จักหักห้าม อีกทั้งยังสนับสนุน
“หยาเอ๋อร์ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันทำให้หมู่เฟยต้องเป็นห่วงแล้ว น้องหรูฉินเป็นแขกของเรา หม่อมฉันเป็นพี่สะใภ้จึงต้องทนอดทน แต่หม่อมฉันไม่ดีเองที่ตามใจน้องจนเกินไป ไม่เช่นนั้นน้องคงไม่เป็นแบบนี้”
