น้าของเจียงหรูฉินซีดเผือด ดวงตาจับจ้องหลินเมิ้งหยาด้วยความโกรธระคนหวาดผวา ทว่านางกลับไม่กล้าเอื้อนเอ่ยวาจาหยาบคายอีก
จ้องมองหลินเมิ้งหยาด้วยความเกลียดชัง ราวกับกำลังจับจ้องศัตรูคู่แค้น นางกระทืบเท้าก่อนจะหายไปจากแนวสายตา
“นายหญิง ท่านเก่งเหลือเกิน ฮึ ข้าจะรอดูว่าคุณหนูเจียงยังจะแผลงฤทธิ์อะไรออกมาได้อีก! แม้อนาคตข้างหน้าจะแต่งงานเข้ามาจริง แต่ก็คงถูกนายหญิงขับไล่ออกไปอย่างแน่นอน”
ป๋ายซ่าวหัวเราะพลางจ้องมองหลินเมิ้งหยา แววตาเผยให้เห็นความนับถือ
“ข้าเพียงแต่ต้องการสั่งสอนนาง การจะขึ้นเป็นชายารองของท่านอ๋องได้จะต้องได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจ ใช่จะตบตีใครก็ทำได้ตามอำเภอใจอย่างเช่นครอบครัวธรรมดาทั่วไป”
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า ราชวงศ์ย่อมไม่เหมือนกับครอบครัวคนธรรมดาอย่างแน่นอน
หากเป็นเช่นคนธรรมดา ป่านนี้พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงคงถูกฮองเฮากำจัดทิ้งไปนานแล้ว ไม่มีทางมีอายุยืนยาวจนกระทั่งตอนนี้หรอก
“เอ๋? หนู่ปี้เชื่อเจ้าค่ะ นายหญิง คำพูดแทงใจของนายหญิงรุนแรงกว่าผู้อื่นเป็นร้อยเท่าเลยเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่ป๋ายซ่าวจะเชื่อนางเช่นนี้
นางเองก็เหมือนกับเจียงหรูฉิน พวกนางต่างถูกเลี้ยงดูมาในกรอบในระเบียบ แล้วจะเข้าใจกฎหมายบ้านเมืองได้อย่างไร
ผิดกับหลินเมิ้งหยาสมัยก่อน นางมักจะอ่านหนังสือของท่านพ่อทุกแขนง ดังนั้นหญิงสาวสติฟั่นเฟือนคนนั้นจึงมีความรู้มากมายอยู่ในสมอง
ดังนั้นนาง
