แต่นายน้อยอวี้กลับถูกเฆี่ยนตีเพียงเพราะเรื่องนี้
สาวใช้ทั้งสามล้วนเป็นเสมือนมิตรสหายของหลินจงอวี้ ดังนั้นพวกนางจึงรู้สึกประหนึ่งมีศัตรูคนเดียวกัน
หลินเมิ้งหยาจะไม่เข้าใจความรู้สึกของพวกนางได้อย่างไร การที่เสี่ยวอวี้ได้รับบาดเจ็บ นางเองก็รู้สึกเจ็บปวดใจไม่แพ้กัน
ร่องรอยของความเย็นชาถูกวาดขึ้นในดวงตาของหลินเมิ้งหยา ใบหน้านวลเรียวเล็กรูปไข่เผยให้เห็นความโกรธเกรี้ยว
“บังอาจนัก กล้าลงมือทำร้ายคนในจวนของข้า ป๋ายซ่าว เจ้าจงไปแจ้งแก่พ่อบ้านเติ้งว่าพรุ่งนี้เช้าให้ไปลากตัวพวกคนที่ทำร้ายเสี่ยวอวี้มาที่สวนหลิวซินของข้า”
ใบหน้าเรียวเล็กเปิดเผยความเย็นชา เจียงหรู๋ฉินร่ำร้องขออยู่ในจวนแห่งนี้อย่างหน้าไม่อายยังไม่เท่าไร แต่นี่นางกล้าถึงขั้นทำร้ายคนของนางเชียวหรือ!
แม้จะเพราะหลินเมิ้งหวู่สาดน้ำมันเข้าไปในกองเพลิงด้วยก็ตาม แต่ถึงกระนั้นนางจะจดจำความแค้นนี้เอาไว้ก่อน
เมื่อถึงเวลานั้นนางจะคิดบัญชีทั้งใหม่และเก่าพร้อมกันทีเดียว!
หลงเทียนอวี้อยู่ภายในห้องอ่านหนังสือ พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยยืนอยู่ภายในไม่ขยับเขยื้อน
สีหน้าเคร่งขรึม นัยน์ตาลุ่มลึกเกินคาดเดา แววตาเผยเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว เลื่อนสายตาก้มลงมองซุปบำรุงร่างกายสองถ้วยบนโต๊ะ
ถ้วยสีฟ้าคราม หน้าตาคล้ายกันไม่มีผิด แม้แต่น้ำซุปสีเหลืองขุ่นในถ้วยก็เหมือนกัน
ทว่า สิ่งที่ใครต่อใครเรียกว่ายาบำรุงนี้ ในสายตาของเขาไม่ต่างอะไรจากยาพิษเลยแม้แต่น้อย
เขากิน
