อาหารทะเลไม่ได้ตั้งแต่เด็กแล้ว
เมื่อกินเข้าไปคอจะบวมแดง หากมิใช่เพราะกินยาแก้แพ้ของหมอหลวงได้ทันเวลา บางทีเขาอาจจะตายไปนานแล้ว
คนในจวนทั้งหมดต่างรู้ดี ทว่าหญิงสาวทั้งสองที่พยายามชิงดีชิงเด่นกันกลับหาได้รู้ไม่
“เอาไปทิ้ง”
น้ำเสียงเย็นชาเจือไว้ซึ่งความเกลียดชัง
สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือผู้หญิงที่พยายามจะปีนป่ายข้ามหัวขึ้นไปผงาดโดยใช้สารพัดวิธีมาหลอกล่อตนเอง
แม้เขาจะรู้ดีว่าไม่อาจหาความจริงใจจากคนในราชวงศ์ได้ก็ตาม
“ท่านอ๋อง พระชายาขอเข้าเฝ้า”
ด้านนอก เสียงเคารพนับถือของทหารองครักษ์ดังขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุอันใด อยู่ๆ ความคาดหวังพลันบังเกิดในใจของหลงเทียนอวี้
“เชิญนางเข้ามา”
“พ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยล้วนเป็นคนสนิทของหลงเทียนอวี้
เกรงว่าในจวนแห่งนี้นอกจากพวกเขาทั้งสองแล้ว ก็ไม่มีคนที่หลงเทียนอวี้เชื่อใจอีก
แต่พระชายาที่มีอุปนิสัยแปลกประหลาดนั้นต่างกันออกไป ไม่เพียงแค่นางเป็นหญิง แต่นางยังได้รับความเชื่อใจจากท่านอ๋อง
อีกทั้งนางยังทำลายกฎเกณฑ์ที่เคยมีมาในจวนอย่างมากมาย หรือว่า…
หันหน้าสบตากัน ก่อนที่นัยน์ตาจะเผยความรู้ความเข้าใจของอีกฝ่ายให้เห็น
ผู้หญิงที่ท่านอ๋องไว้เนื้อเชื่อใจ คาดว่าในอนาคตจะต้องมีความสำคัญเป็นอย่างมาก!
เมื่อนึกถึงความเจ้าคิดเจ้าแค้นของพระชายาขึ้นมา เกรงว่านางจะเป็นหมากที่ดีที่สุดในการรับมือกับคนในวัง
“ท่านอ๋องยังไม่ได้เสวยหรือเพคะ?”
หลินเมิ้งหยาสวมใส่ชุดสีขาว
