ภายใต้ท้องฟ้าสีดำมืด เวลานี้นางช่างดูใสซื่อไร้เดียงสา
เส้นผมสีดำขลับถูกปล่อยไว้ทางด้านหลัง ใช้เพียงริบบิ้นสีเดียวกันผูกเอาไว้หลวมๆ ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง แต่กลับดูอ่อนโยนดั่งสายน้ำ
ราวกับว่าหลงเทียนอวี้รู้ก่อนแล้วว่านางจะมา เขาจึงไร้ซึ่งท่าทีประหลาดใจ พยักหน้าลงและนั่งบนเก้าอี้ของตนเองเพื่ออ่านกลยุทธ์ทางการทหาร
“นี่เป็นซุปเห็ดหูหนูที่หม่อมฉันสั่งให้พ่อครัวทำมาให้ เหมาะที่สุดสำหรับการเสวยมื้อดึก ท่านอ๋องลองชิมดูสักหน่อยดีมั้ยเพคะ?”
ส่งอาหารมื้อดึกมาให้เหมือนกัน แม้จะเป็นเพียงซุปเห็ดหูหนูธรรมดา แต่นางกลับเอาใจใส่มากเป็นพิเศษ
หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง วางหนังสือในมือลง ก่อนจะยกซุปขึ้นดื่ม
“ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องต้องการปรึกษากับพระองค์”
อาศัยจังหวะเหมาะสมในการเอ่ย ทุกครั้งที่หลินเมิ้งหยาจะเอ่ยคำร้องขอ นางมักจะทำให้ผู้ตัดสินใจพึงพอใจก่อนเสมอ
พอลองไตร่ตรองดูแล้ว ดูเหมือนซุปเห็ดหูหนูจะมีประสิทธิภาพที่ดีเลยทีเดียว สีหน้าของหลงเทียนอวี้ไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างเมื่อครู่แล้ว
ทว่าริมฝีปากบางสีอ่อนกลับปิดสนิท ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเผยร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวให้เห็นเล็กน้อย
หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำมองถ้วยสองใบบนโต๊ะหนังสือ
มุมปากหยักยกขึ้น คิกๆ นางก็สงสัยอยู่ว่าใครกันที่ทำให้ท่านอ๋องโกรธ
“หลินเมิ้งหวู่บอกว่านางอยากเชิญฮูหยินหลินมาอยู่ที่จวนของเราชั่วคราวเพคะ หม่อมฉันทำเพียงตอบว่าจะต้องขออนุญาตจากท่านอ
