๋องก่อน แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังเร่งเร้า ดังนั้นหม่อมฉันจึงจำต้องมารบกวนท่านอ๋องตอนดึกดื่นเช่นนี้”
วันที่กลับไปยังบ้านเจ้าสาว หลงเทียนอวี้ได้เห็นกิตติศัพท์ของสองแม่ลูกคู่นี้เรียบร้อยแล้ว
อย่าว่าแต่มาอยู่ที่จวนสักระยะเลย ขนาดมาให้เห็นหน้าเขายังรู้สึกขยาด
อีกอย่าง ฮูหยินหลินเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฮองเฮาที่ไม่ถูกกันกับหมู่เฟยอีก
หากปล่อยให้นางเข้ามาอยู่ที่นี่ เกรงว่าความสงบสุขในจวนอวี้คงจะหมดไป
“ข้าว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสม”
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน หลงเทียนอวี้มองหน้าหลินเมิ้งหยาอย่างไม่เข้าใจ
อันที่จริงเด็กคนนี้น่าจะเกลียดชังสองแม่ลูกคู่นี้มากกว่าตนเองเสียอีก เหตุใดวันนี้จึงออกตัวขออนุญาตให้ฮูหยินสกุลหลินเข้ามาอยู่ที่นี่กันเล่า?
เป็นไปได้ไหมว่ายังมีลับลมคมในอะไรอยู่?
“ท่านอ๋อง ไม่มีอะไรไม่เหมาะสมหรอกเพคะ นางได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงของหม่อมฉันจึงคิดอยากมาเยี่ยมเยียนบ้านของลูกเขย เรื่องนี้ใช่จะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าหากท่านอ๋องกลัวจะเกิดปัญหา เช่นนั้นให้นางไปอยู่ที่เรือนเล็กทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ก็ได้นะเพคะ”
ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาเปื้อนยิ้ม ลักษณะท่าทางประหนึ่งคุณหนูผู้มีจิตใจดี
ทว่าหลงเทียนอวี้ที่ได้เห็นรอยยิ้มอันแสนหวานบนใบหน้าของนางกลับอดที่จะตกใจสะดุ้งเฮือกไม่ได้
ยัยเด็กนี่วางแผนอะไรอยู่กันแน่?
“แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ควรได้รับความเห็นชอบจากหมู่เฟยก่อน พรุ่งนี้ข้าจะไปถวายคำนับหมู่เฟยพร้อมกับเจ้าด้วย
