ถึงเวลานั้นค่อยขอความคิดเห็นจากพระนางแล้วกัน เจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้าเองก็จะพักผ่อนแล้ว”
หลงเทียนอวี้หลุบตาต่ำ นัยน์ตาเผยให้เห็นความสงสัย
เขาเคยได้รับรายงานว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา หลินเมิ้งหยาได้รับความทุกข์ทรมานจากซ่างกวนชิงมามากมาย
เขามองไม่เห็นความสัมพันธ์ฉันท์แม่ลูกของพวกนางเลย สิ่งที่เห็นก็มีแต่เพียงความเคียดแค้นเท่านั้น
นอกจวน เขาสามารถปล่อยให้นางแก้แค้นใครต่อใครได้ตามใจ แต่เพื่อความปลอดภัยภายในจวน อีกทั้งยังต้องปิดบังความลับบางอย่าง ดังนั้นเขาจะยอมปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นถูกเปิดเผยมิได้
หากมีคนที่ไม่ปรารถนาดีเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ เขาเกรงว่าจะควบคุมคนเหล่านั้นได้ยาก
“เพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันทูลลา ท่านอ๋องรีบนอนนะเพคะ”
หลินเมิ้งหยาถวายคำนับ ก่อนจะกลับออกไปจากห้องอ่านหนังสืออย่างว่าง่าย
เหลือบมองร่างบางเปล่งประกายสีขาวตรงหน้าที่หายลับไปในความมืด พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยสบตากัน ทว่าพวกเขาอดที่จะออกความเห็นไม่ได้
“ท่านอ๋องได้โปรดพิจารณาเรื่องนี้ใหม่อีกครั้ง ฮูหยินหลินผู้นั้นเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฮองเฮา เกรงว่าการที่นางมาที่นี่ก็เพราะมีจุดประสงค์แอบแฝงพ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านเติ้งรับผิดชอบความปลอดภัยของฝ่ายในจวน แน่นอนว่าเขาไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นกับเจ้านายทุกคน
แต่เห็นได้ชัดว่าหลงเทียนอวี้ได้ตัดสินใจไปแล้ว
“พวกเจ้าเองก็น่าจะรู้ว่า หลินเมิ้งหยามีรูปแบบในการจัดการปัญหาเช่นไรใช่หรือไม่? เกรงว่าที่นา
