งยอมรับปากหลินเมิ้งหวู่ก็เพราะได้วางแผนการบางอย่างเอาไว้ในใจแล้ว พวกเราอย่าได้ตีตนไปก่อนไข้เลย เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนางเถิด”
หลงเทียนอวี้ดื่มซุปเห็ดหูหนูจนหมด แม้แต่เขาเองยังอดไม่ได้ที่จะสงสัยในการตัดสินใจของตนเอง
ถอดผ้าคลุมออก สวมใส่เพียงชุดจีนสีขาว เอนกายนอนลงบนเตียงแบบทหาร ในมือถือหนังสือทางการทหารเอาไว้
พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยทูลลาและกลับออกไปจากห้องอ่านหนังสือ ดังนั้นเวลานี้จึงเหลือเขาเพียงคนเดียว
สายตาจ้องมองตัวหนังสือที่ปรากฏอยู่ในหนังสือกลยุทธ์การรบ ทว่าหัวใจกลับครุ่นคิดว่าตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขาไม่อาจปฏิเสธคำขอของหลินเมิ้งหยาได้?
“เย่ ช่วงนี้สถานการณ์ในคุกเป็นเช่นไร?”
สายลมหอบหนึ่งพัดเข้ามา เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นโดยไม่อาจรู้ได้ว่าเจ้าของเสียงอยู่ที่ใด
“ทูลท่านอ๋อง นักโทษที่รอดชีวิตทั้งห้าไม่อาจทานทนต่อความเจ็บปวดได้ พวกเขาเล่าว่าพวกเขาสายลับที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพ อีกทั้งพวกเขายังได้รับคำสั่งจากหัวหน้าให้มาปกป้องดูแลโรงน้ำชาเล็กๆ แห่งนี้ ส่วนเรื่องเสียงของภูตผีล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้น ทว่าหน่วยซุ่มโจมตีของพวกเราไม่อาจจับตัวยอดนักฆ่ามาได้ คนผู้นั้นมีสัญชาตญาณค่อนข้างว่องไว เพียงโผล่หัวให้เห็นก็รีบหนีไปในทันที ส่วนมือลอบสังหารชิงหูแห่งเถาฮวาอู๋ไม่ยอมปริปากเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งเขายังอยากขอเข้าเฝ้าพระชายาเป็นอย่างมากพ่ะย่ะค่ะ”
เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าชิงหูไม่มีทางยอมปริป
