“คิดจะไล่นังแพศยานั่นออกไปมิใช่เรื่องยาก ขอเพียงข้ายังอยู่ที่จวนแห่งนี้ คนหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างนางไม่มีวันได้ผุดได้เกินแน่นอน หากท่านพี่สนับสนุนข้า นังแพศยาคนนั้นจะต้องถูกตะเพิดออกจากจวนไปได้อย่างแน่นอน”
คำพูดของหลินเมิ้งหวู่เปี่ยมไปด้วยความปลุกปั่น หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยารู้จักอุปนิสัยใจคอของหลินเมิ้งหวู่ดีแล้วละก็ บางทีนางอาจจะพ่ายแพ้ให้กับคำพูดของน้องสาวคนนี้ไปแล้ว
“พี่สาวชักจะไม่เข้าใจคำพูดของเจ้าเสียแล้วสิ”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเล็กน้อย นิ้วยกขึ้นนวดหว่างคิ้ว เสแสร้งแสดงท่าทีลำบากใจ ราวกับว่านางกำลังเป็นกังวลมากจริงๆ
“หากต้องการจะขับไล่นางไป เกรงว่าจะต้องเชิญท่านแม่มาอยู่ที่นี่ด้วย ท่านแม่มีวิธีการมากมายกว่าเรา ท่านพี่คิดเห็นเช่นไร”
หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้น นางพอจะเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดหลินเมิ้งหวู่จึงพยายามยุแยงตะแคงรั่วให้ตนเองกำจัดเจียงหรูฉินออกไปให้พ้นทาง
โหวกเหวกโวยวายอยู่ครึ่งค่อนวันก็เพื่อสิ่งนี้สินะ
เกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้น ตอนมาอาจมาง่าย แต่ตอนไปแลจะยาก ซ่างกวนฉิงเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย เกรงว่าเส้นทางการเป็นพระชายาของนางเองก็คงถูกกำจัดไปด้วยเช่นกัน
แต่…นางยังคงหาเหตุผลที่จะกำจัดสองแม่ลูกนี้ไม่เจอ
หากเชิญพวกนางเข้ามา แล้วนางจะผลักพวกนางออกไปเช่นไร?
“เรื่องนี้ไม่ยากหรอก ขอเพียงข้าได้รับอนุญาตจากท่านอ๋องก็เพียงพอแล้ว เจ้ากลับออกไปก่อนเถอะ ข้าจะรีบไปทูลท่านอ๋องเรื่องน
