ับคืนไป จะเอาไปเป็นของแทนใจหรือของหมั้นก็ได้”
หลินจงอวี้รีบพยักหน้าลง ขอเพียงพี่สาวรับมันไป ไม่ว่านางจะพูดอะไรเขาก็รับปาก
พูดคุยกันอีกสักพัก ในที่สุดยาแก้ปวดที่หลินจงอวี้กินเข้าไปก็ออกฤทธิ์ เขาคลายมือของหลินเมิ้งหยาออกแล้วหลับไป
หลินเมิ้งหยาออกจากห้อง กักเก็บใบหน้าอ่อนโยนกลับไป หลงเหลือไว้เพียงความเย็นชา
“ซุนผอผอ ตกลงเกิดเรื่องอะไรกับเสี่ยวอวี้?”
ซุนผอผอที่อยู่ข้างๆ แสดงสีหน้าเจ็บปวดระคนลำบากใจ หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าไม่ควรพูดสิ่งใดที่นี่ นางส่งสายตาให้สาวใช้ทั้งสาม ป๋ายจีและป๋ายซ่าวจึงรีบพาตัวซุนผอผอไปที่ห้องของพวกนางเพื่อไต่ถาม
