น้ำเสียงอันเจือไว้ซึ่งความอ่อนโยนถูกเอื้อนเอ่ยออกมา ทว่าดวงตากลับกวาดมองไปยังเหล่าบุคคลตรงหน้าอย่างถ้วนทั่ว
อันที่จริงพ่อบ้านเติ้งและหลินขุยไม่จำเป็นต้องมาที่นี่ แต่พวกเขามาเป็นตัวแทนของท่านอ๋อง
ที่จวนอาจมีได้ทั้งพระชายาและพระชายารอง ทว่าท่านอ๋องต้องการแสดงให้เห็นว่าสุดท้ายแล้วคนที่กุมอำนาจเหนือสุดยังคงเป็นเขา
กวาดสายตามองอีกหนึ่งรอบ ก่อนจะได้เห็นสายตาลุกลี้ลุกลนสองคู่
เมื่อเช้ายังแยกเขี้ยวยิงฟันอยู่เลยนี่ เสียใจตอนนี้คงไม่ทันแล้วกระมัง
“พระชายาได้โปรดอภัย พระชายาได้โปรดอภัย พวกหม่อมฉันมีตาหามีแววไม่ พวกหม่อมฉันบังอาจล่วงเกินแม่นางป๋ายซ่าว”
ผอจื่อทั้งสองรีบคลานเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าหลินเมิ้งหยาพลางส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญ
พวกนางทั้งสองล้วนเป็นข้าทาสที่เกิดจากสาวใช้ในเรือนนี้ เหตุเพราะพระชายาซื้อสาวใช้เข้ามาภายในจวนเป็นจำนวนมาก ดังนั้นจึงคิดว่าจวนแห่งนี้ไม่มีตำแหน่งให้พวกนางอีกต่อไป ดังนั้นพวกนางจึงเชื่อฟังคำชี้นำของคุณหนูทั้งสอง
หลินเมิ้งหยาจ้องสาวใช้ทั้งสอง คนหนึ่งใบหน้ามีรอยแผล ส่วนอีกคนมีรอยเลือดติดอยู่ที่มือ
จึงหันกลับไปมองใบหน้าของสาวใช้ตนเอง ท่าทางโกรธแค้น ดูท่าฝีมือของป๋ายซ่าวเองก็ไม่เบาเช่นเดียวกัน
“แม้พวกเจ้าจะพูดว่ามีตาหามีแวว แต่พวกเจ้าก็ได้ทำเรื่องร้ายแรงลงไป พวกเจ้าแหกกฎของจวนอวี้ พ่อบ้านเติ้ง ท่านลองบอกพวกนางหน่อยว่าตามกฎระเบียบแล้วต้องรับผิดเช่นไร?”
พ่อบ้านเติ้งหันมามอง
