บพบว่าบางครั้งมนุษย์กลับน่ากลัวกว่าผี
“อืม ก็คงเป็นเหตุผลเช่นนี้ เอาล่ะ เหนื่อยมาจนถึงเวลาเที่ยงคืนแล้ว พวกเจ้าเองก็คงเหนื่อยมากแล้วเหมือนกัน ตอนนี้กลับไปพักผ่อนเถอะ”
นายหญิง พวกเรายังต้องพาท่านเข้าห้องนอนนะเจ้าคะ”
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า ตบมือของทั้งสองเบาๆ
แม้พวกนางจะรับใช้นางได้ไม่นาน แต่กลับจริงใจต่อนางเหลือเกิน
ทั้งที่ดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำแล้ว แต่กลับยังยืนรับใช้นางอีก
“ก็ได้เพคะ ถ้าเช่นนั้นนายหญิงอย่าอาบนานนักนะเจ้าคะ หนู่ปี้ทูลลา”
ป๋ายซ่าวและป๋ายจีกลับออกจากห้องไป ก่อนจะปิดประตู
ห้องใหญ่แห่งนี้จึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาคนเดียว นางนอนอาบน้ำอยู่อีกฝั่ง ในที่สุดใบหน้าก็เผยความเหนื่อยล้าออกมาให้เห็น
นับตั้งแต่วันที่กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งในเกี้ยวจนกระทั่งตอนนี้ นางไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะมีชีวิตเช่นนี้มาก่อน
นางในตอนนี้ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าความตื่นเต้นและเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทำให้นางรู้สึกจิตใจไม่สงบ
ราวกับว่าเหตุผลที่นางเกิดมาก็เพื่อเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมกับการแบกรับชีวิตเช่นนี้
แต่ขณะเดียวกันนางก็รู้ดีว่าการเดินอยู่บนเส้นทางแห่งการต่อสู้แย่งชิงในเวลานี้อันตรายมากมายขนาดไหน
