นางเป็นผู้วางยาพิษไท่จื่อ เกรงว่าฮองเฮาจะยิ่งเห็นนางเป็นหนามยอกอกไปเสียแล้ว
ดูเหมือนตอนนี้ชิงหูจะไม่ใช่เพียงนักฆ่าอันดับหนึ่งของเถาฮวาอู๋ธรรมดา
เขามีส่วนเกี่ยวพันกับคนที่เข้ามาสอดแนมในจวน เกรงว่าเงื่อนไขที่ได้ตกลงกับนางเองก็อาจเป็นแผนหนึ่งของเขา
คลื่นลูกหนึ่งยังไม่สงบ แต่คลื่นลูกใหม่กลับมาอีกระลอก
“พรึ่บ” เสียงดังขึ้น ป๋ายซ่าวที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นจากถังไม้ นางสวมใส่ชุดธรรมดาและยืนด้านหลังหลินเมิ้งหยา ก่อนจะช่วยป๋ายจีอาบน้ำให้กับหลินเมิ้งหยา
“นายหญิง เหตุใดคนที่ปลอมตัวเป็นผีเหล่านั้นจึงกลัวพวกเราที่ปลอมตัวเป็นผีหรือเจ้าคะ?”
ป๋ายซ่าวที่ยังผมเปียกอยู่เอ่ยถามนายหญิงขณะที่กำลังขัดหลังให้กับหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ในมือถือรังบวบขัดผิวกายของตนเอง
“เจ้าคิดว่าคนที่ปลอมตัวเป็นผีไม่กลัวผีอย่างนั้นหรือ? คนที่ปลอมตัวเป็นผี แต่กลับได้เจอผีตัวจริง เพราะเหตุนั้นความกลัวในใจของพวกเขาจึงมีมากกว่าคนปกติทั่วไปอย่างไรเล่า อีกอย่างพวกเขาล้วนเป็นคนมือเปื้อนเลือด พวกเราเป็นเพียงตัวชักจูง ทว่าสิ่งที่พวกเขากลัวจริงๆ ล้วนเป็นความกลัวในหัวใจ”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ คำกล่าวของนักบวชที่ว่าหากไม่ได้ทำผิดมโนธรรม ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวผีมาเคาะประตูก็คงมีเหตุมีผลเช่นนี้สินะ”
คำพูดทั้งหมดของป๋ายซ่าวเป็นความเชื่อมาจากศาสนาพุทธ ซึ่งนางค่อนข้างเชื่อในหลักคำสอนเหล่านี้มาก
แต่หลังจากค่ำคืนนี้ผ่านไป นางกลั
