“เจ้า…เจ้าเด็กน้อย…นี่เจ้าจะฆ่าเหยียให้ตายหรืออย่างไร?”
ชิงหูที่วิ่งเข้าห้องน้ำสิบกว่ารอบทิ้งตัวลงภายในห้องของหลินเมิ้งหยา
ใบหน้าแย้มยิ้ม ทว่าในใจกลับสงบนิ่ง สายตาจ้องมองเด็กหนุ่มบนเตียง หลินเมิ้งหยาไม่แม้แต่จะรู้สึกเห็นใจ
“ใครใช้ให้เจ้าดื่มมันกันเล่า เอาล่ะ เจ้าอยู่ที่นี่นิ่งๆ แล้วกัน ข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำ”
สาวใช้ที่อยู่ในสวนต่างถูกหลินเมิ้งหยาไล่ออกไปหมดแล้ว
ป๋ายซ่าวและป๋ายจีเองก็มีงานให้ทำ ดังนั้นหลังจากที่หลินเมิ้งหยากลับออกไปแล้ว ตำหนักแห่งนี้จึงเหลือเพียงชิงหู ป๋ายจื่อและหลินจงอวี้
“พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด เหยียอยากนอนพักสักประเดี๋ยว”
ชิงหูที่เกือบตายอยู่รอมร่อไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้น เขาไล่ป๋ายจื่อและหลินจงอวี้ออกไป ก่อนจะนอนหลับอุตุอยู่ภายในห้องของหลินเมิ้งหยา
หลินจงอวี้ไม่ชอบเด็กที่จะว่าหญิงก็ไม่ใช่ จะว่าชายก็ไม่เชิงตรงหน้าเป็นอย่างมาก แต่เพราะพี่สาวสั่งเอาไว้ว่าห้ามเข้าไปยุ่งกับเด็กหนุ่มคนนี้เด็ดขาด
นางเดินออกจากสวนหลิวซินแล้วตรงไปยังสวนฉินหวู่ของลงเทียนอวี้
พ่อบ้านเติ้งเก็บกวาดห้องเล็กจนสะอาดเอี่ยมอ่องคอยอยู่นานแล้ว อีกทั้งยังเลือกทหารองครักษ์ที่เก่งที่สุดสิบกว่าคนคอยเฝ้า
เปลี่ยนเสื้อผ้าและรอคอยคนที่ตนเองส่งให้ไปทำงาน
“พระชายา ข้าน้อยได้ทำการคัดเลือกลูกน้องที่สนิทชิดเชื้อที่สุดภายในจวนตามคำสั่งของพระชายาแล้ว ไม่มีใครรู้เรื่องภายในพ่ะย่ะค่ะ”
“ขอบคุณมาก ลำบากพวกท่านแล้ว นับตั้ง
