แต่บัดนี้เป็นต้นไปจนกระทั่งรุ่งสางวันพรุ่งนี้ ข้าหวังเหลือเกินว่าทุกคนจะประคองสติให้ดี”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้ม ดวงตาเปล่งประกาย
ทหารองครักษ์สิบกว่าคนจ้องมองพระชายาตรงหน้าด้วยความเคารพ
“พ่ะย่ะค่ะพระชายา!”
ตั้งใจกดเสียงให้เบาลง ครู่ต่อมา ทหารองครักษ์สิบกว่าคนอันตรธานหายเข้ากลีบเมฆ
หลินเมิ้งหยาพาป๋ายซ่าวและป๋ายจื่อเขาไปคุยความลับบางอย่างในห้องเล็ก
“นายหญิง สุดท้ายเป็นไปตามที่ท่านคาด นับตั้งแต่วันที่คนคนนั้นปรากฏตัวขึ้น เส้นผมที่หนู่ปี้หนีบเอาไว้ในหนังสือของท่านก็หายไป”
ป๋ายจีเป็นคนละเอียดรอบคอบ เรื่องเหล่านี้มีเพียงนางเท่านั้นที่สามารถจัดการได้อย่างเหมาะสมที่สุด
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาสั่งป๋ายจีนานแล้วว่า หลังจากที่นางออกจากห้องให้นำเส้นผมหนึ่งเส้นสอดเข้าไปในหนังสือหน้าสิบที่ถูกวางไว้บนโต๊ะ
หลังจากที่นางกลับมา ป๋ายจีจึงลอบเข้าไปตรวจสอบเส้นผมเหล่านั้นอย่างละเอียด
ทั้งสองเพิ่งพบว่าทุกครั้งที่ชิงหูปรากฏตัว เส้นผมเหล่านั้นมักจะหายไป
วันนี้เองก็เช่นเดียวกัน
“ข้าเดาเอาไว้อยู่แล้ว คนแบบเขาเจ้าเล่ห์เป็นที่หนึ่ง มีหรือที่จะยอมเข้ามาปกปักดูแลข้าเพียงเพราะยาถอนพิษเท่านั้น”
การร่วมมือกับชิงหู ไม่ได้ต่างอะไรจากการขี่หลังเสือเพื่อฆ่าหมาป่า
หากเผลอไผลไปแม้แต่เพียงนิดเดียว ตนเองอาจถูกจับกินก็เป็นได้
ตอนนี้นางยังไม่รู้วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของชิงหู ทว่าที่เขาขลุกอยู่ในห้องของตนเองแล้วหานู่นหานี่เช่นนี้ ต
