กลงแล้วเขาหาอะไรอยู่กันแน่?
“นายหญิง เสื้อผ้าตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ให้หนู่ปี้กับป๋ายจีเปลี่ยนให้ท่านเลยหรือไม่?”
ป๋ายซ่าวเปลี่ยนเป็นชุดสีดำถมึงทึงพอดีตัว ในมือถือชุดสีแดงจัด ใบหน้าเรียวเล็กสวยงามรูปไข่เผยให้เห็นความหวังเล็กน้อย
“โอ้โหยว เจ้าไปยืมชุดนี้มาจากที่ใดกัน? อย่าบอกนะว่า…เป็นแบบนั้น”
หลินเมิ้งหยาพลิกชุดสีแดงที่อยู่ในมือของป๋ายซ่าว สีของชุดงดงามตระการตา ทว่าลวดลายกลับเรียบง่าย
แต่ถึงอย่างนั้นเนื้อผ้ากลับดีมาก แน่นอนว่าจะต้องใช้ได้ดีในเวลายามค่ำคืน
“ชุดนี้หรือเจ้าคะ หนู่ปี้ยืมมาจากเพื่อนในหมู่บ้านเดียวกัน นางเป็นนักออกแบบท่าเต้นในคณะละคร ชุดนี้เป็นชุดทำการแสดงเจ้าค่ะ”
ป๋ายซ่าวอธิบายให้หลินเมิ้งหยาฟัง นางเป็นคนกล้าหาญ ทันทีที่คิดได้ว่าคืนนี้ต้องแกล้งทำตัวเป็นผีกับนายหญิง นางรู้สึกสนใจอย่างบอกไม่ถูก
“อืม ข้าขอลองหน่อย อยากรู้จริงเชียวว่าจะเหมือนผีสาวในชุดแดงหรือไม่”
การหลอกคนให้ตกใจเป็นประสบการณ์ใหม่ของหลินเมิ้งหยา
แรงบันดาลใจในคราวนี้ได้มาจากเสียงผีในโรงน้ำชา ศพของผอจื่อถูกโยนลงไปในบ่อน้ำ คาดว่าคงเพื่อปกปิดและทำลายหลักฐาน
อันที่จริงการเคลื่อนย้ายศพของผอจื่อออกไปเป็นเรื่องอันตรายยิ่งกว่า แต่เพราะการตรวจตราเข้าออกที่เข้มงวด หากไม่ระวังก็อาจถูกพบได้
หากนางเปิดเผยว่าพบร่องรอยบางอย่างบนร่างของผอจื่อ ฆาตกรจะต้องกลายเป็นสุนัขจนตรอกอย่างแน่นอน
แต่หากคิดจะจับผู้อยู่เบื้อง
