น้ารูปไข่แฝงไว้ซึ่งความเจ้าเล่ห์ อีกทั้งยังดูแคลนพวกเขา
หลินเมิ้งหยากลับแสดงสีหน้าฉงน สายตามองทางชิงหู ทว่ากลับลังเลที่จะพูด
“หากข้าพูด เจ้าอย่ากลัวล่ะ”
หลินเมิ้งหยาดันตัวป๋ายจื่อออกจากอ้อมกอด เดินเข้าไปยืนข้างกายชิงหู ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูของเขา
“เจ้าเด็กน้อย คิดจะทำให้เหยียกลัวอย่างนั้นหรือ? มีอะไรก็พูดออกมา หากข้ากลัว ข้าก็คงมิใช่พี่ใหญ่ชิงหูของเจ้าแล้ว”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มแปลกประหลาด ก่อนจะลูบไล้ปกเสื้อของชิงหู
“คืนนี้ข้ารับรองเลยว่ามันจะเป็นค่ำคืนที่ยากจะลืมเลือนของเจ้า วางใจเถิด คืนนี้ข้าจะไล่ทุกคนในสวนของข้าออกไปให้หมด เจ้ามิต้องกังวลไป”
จู่ๆ กลิ่นหอมบางอย่างก็ลอยเข้ามาเตะจมูก ชิงหูรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย
ทว่าคำพูดถัดมาของหลินเมิ้งหยาทำให้สัญชาตญาณของชิงหูร้องเตือนขึ้นมาในใจ โดยเฉพาะเมื่อได้อยู่ใกล้กับใบหน้าทรงเสน่ห์แต่กลับมีเลศนัยของหลินเมิ้งหยา เขารีบกระโจนออกไปไกลถึงสามฟุต
“เจ้า…เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”
ยังไม่ทันที่หลินเมิ้งหยาจะได้พูดอะไร ชิงหูรู้สึกได้ว่าท้องไส้ของตนเองกำลังปั่นป่วน
ใบหน้าเจ้าเล่ห์พลันขาวซีด ท่าทางไม่น่ามอง ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งไปทางห้องน้ำ
“ปาโต้ว1ที่ถูกนำมาผสมกับชา สรรพคุณทำให้ไส้ของเจ้าถูกล้างจนสะอาดอย่างไรเล่า”
ยิ่งได้เห็นใบหน้าขาวซีดของเด็กหนุ่ม หลินเมิ้งหยาปรบมือ ใบหน้ารูปไข่เรียวเล็กประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มกว้างประหนึ่งดอกไม้บาน
“คุณหนู พ่อบ้านเติ้งบอก
