้ นั่นเท่ากับว่านั่นเป็นการแสดงความเคารพสูงสุดต่อนางมิใช่หรือ”
หลินเมิ้งหยาอธิบายสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค นางเล่าเพียงว่าผอจื่อถูกผลักตกบ่อน้ำ ส่วนเรื่องอื่นมิได้เปิดเผยแต่อย่างใด
“ข้าคิดว่าพี่สาวพูดถูกแล้ว” หลินจงอวี้กลับตั้งใจฟังเป็นอย่างมาก ใบหน้าเรียวเล็กหล่อเหลาเจือไว้ซึ่งความสงสัย
“ข้าเองก็คิดว่านายหญิงพูดถูก แต่เรื่องบางเรื่องก็ควรระมัดระวังให้ดี จริงสิเจ้าคะนายหญิง ท่านบอกว่านำศพของผอจื่อไปเก็บไว้ที่โรงน้ำชาเลื่องชื่อว่าผีดุข้างถนน แบบนี้จะไม่เป็นการไม่เหมาะสมหรือเจ้าคะ?”
แม้ป๋ายจีจะมีความเห็นเป็นกลาง แต่นางกลับเชื่อเรื่องภูตผีวิญญาณเป็นอย่างมาก
“โอ้? ไม่เหมาะสมอย่างไร?”
หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้น สายตาพลันเหลือบมองป๋ายจี
“ที่แห่งนั้นน่ากลัวชวนขนหัวลุก อีกทั้งยังมีเสียงผีโหยหวนออกมาให้ได้ยินเสมอ หนู่ปี้เคยได้ยินผู้เฒ่าผู้แก่เล่าว่าหากนำศพไปไว้ที่นั่นแล้วทำไม่ดี..จะ…จะถูกสิง!”
ป๋ายจีกดเสียงต่ำลง สีหน้าหวาดกลัว
เมื่ออยู่ท่ามกลางบรรยากาศชวนขนหัวลุก ป๋ายซ่าวที่มักจะองอาจกล้าหาญเสมออดไม่ได้ที่จะหดตัวเล็กลง
ส่วนคนที่มีความกล้าเพียงน้อยนิดอย่างป๋ายจื่อพุ่งตัวเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา
“มีเสียงผีร้องโหยหวนเสียที่ไหน ล้วนเป็นมนุษย์หลอกมนุษย์ด้วยกันเองทั้งนั้น เหยียอยู่ในเจียงหูมานานหลายปี คนตายเพราะฝีมือเหยียเป็นร้อยเป็นพัน แต่ก็ไม่เคยเจอผีเหล่านั้นมาทวงแค้นเลย!”
ชิงหูหัวเราะเยาะ ใบห
