ยินดีมอบกายถวายตัวให้กับเจ้า”
เขาดื่มชาที่แย่งมาจากมือของหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางเย้ยหยัน ทว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับหยักยิ้มตาหยีขึ้นอีกด้วย
ขณะเดียวกัน ชิงหูเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี
“ไอ้หยา ป๋ายจีรีบไปยกข้าวเหนียวกับน้ำมาให้ข้าที ข้าลืมล้างมือไปเลย!”
เสียงของชิงหูสั่นเครือ สีหน้าขาวซีด ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง
“เจ้า…เด็กน้อย…เจ้า…เจ้าไปทำอะไรมา?”
“ข้าเหรอ?” หลินเมิ้งหยายกมือคู่สวยของตนเองขึ้น ก่อนจะเอ่ยเน้นทีละคำ “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อครู่ข้าไปชำแหละศพขึ้นอืดมา ไอ้หยา เจ้าอย่าเพิ่งอ้วกสิ! ป๋ายซ่าวรีบพาตัวเขาออกไป อย่าทำให้ดอกไม้ในสวนข้าต้องแปดเปื้อน”
หลังจากเอาคืนชิงหูเล็กน้อยแล้ว หลินเมิ้งหยาล้างมือทั้งสองข้างจนสะอาด ก่อนจะพาสาวใช้ทั้งสามและหลินจงอวี้ออกไปนั่งเล่นรับลมที่ศาลาเล็ก
ชิงหูที่อ้วกจนเกือบหมดไส้หมดพุงนั่งนิ่งเงียบ สายตาที่มองทางหลินเมิ้งหยาเต็มไปด้วยโทสะแต่กลับไม่กล้าที่จะเอื้อนเอ่ย ท่าทางน่าสงสารมากเพียงพอที่จะอธิบายความขมขื่นในใจ
ชิ สมน้ำหน้า
หลินเมิ้งหยาแอบขำในใจ นางไม่มีทางยอมรับหรอกว่าตัวเองจงใจกลั่นแกล้งชิงหู
“นายหญิง ท่านไป…ไอ้หยา นี่มันเป็นเรื่องอัปมงคล!”
ใบหน้าของป๋ายจื่อยับยู่ยี่ประหนึ่งซาลาเปา
หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปลูบไล้ อืม สัมผัสไม่เลว
“อัปมงคลที่ไหนกัน พวกเจ้าลองคิดดูเถิด ผอจื่อคนนั้นต้องตายฟรี หากข้าช่วยแก้แค้นแทนนางได
