นกำลังหลักของเขาอีกด้วย
เขาพลิกมือ กุมมืออันแสนบอบบางเอาไว้แน่น
ความลุ่มลึกจากนัยน์ตาแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางปล่อยคนที่มีประโยชน์กับตัวเองไปง่ายๆ
หากว่าหลินเมิ้งหยาคิดจะจากไป เช่นนั้นเขาไม่เสียใจเลยที่จะแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อรั้งนางเอาไว้
เช่นเดียวกับที่เขาโน้มน้าวป๋ายหลี่อู๋เจียนและซื้อความจริงใจจากจูเฉียง
แล้วแบบนี้จะยอมปล่อยให้ขาดหมากที่เหมาะสมกับเกมได้อย่างไร?
ทั้งสองเดินกลับไปยังจวนเงียบๆ เห็นได้ชัดว่ามิได้กลายเป็นจุดสังเกตของผู้อื่น
แสร้งทำท่าทีประหนึ่งเพิ่งกลับจากการเดินเล่น หลินเมิ้งหยากลับไปยังสวนหลิวซินของตนเอง
สาวใช้ทั้งหมดถูกสั่งให้ออกไป ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกาย ทว่านางกลับได้เห็นชิงหูกำลังเขย่าขาด้วยท่าทางหยิ่งผยองอยู่ในศาลาเล็ก อีกทั้งกำลังลิ้มรสเพลิดเพลินกับชาหอมของนาง
“เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ช่างกล้านักนะ เจ้าไม่กลัวถูกจับไปถลกหนังหรืออย่างไร?”
ไม่เกรงใจ นางเหวี่ยงขาเข้าไปเตะชิงหูให้ออกจากตั่งตัวสวยของตนเอง
ได้เห็นเจ้าเด็กหนุ่มตั้งใจเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยท่าทางเกียจคร้าน อีกทั้งยังจงใจส่งสายตาน่าสงสารมาให้นาง
หลินเมิ้งหยาเหล่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นหยิบชาบนโต๊ะ แต่กลับถูกชิงหูแย่งไปขณะเอื้อมหยิบ
“เหยียต้องกลัวสิ่งใด? มีสาวงามจวนไหนบ้างที่ไม่คิดอยากเปลื้องผ้าของเหยีย? แต่เหยียหาได้สนใจพวกนางเหล่านั้นไม่ แต่หากเป็นเจ้าละก็ เหยียก็
