ือว่า…นางอยากได้อะไรที่มากกว่านั้น?
“หม่อมฉันไม่อยากเป็นนกน้อยในกรงทอง เหตุเพราะท้องฟ้าสูงใหญ่สุดแต่นกจะบิน ผืนน้ำกว้างขวางสุดแต่ปลาจะว่าย หม่อมฉันอยากออกไปเผชิญโลกภายนอก หม่อมฉันไม่อยากปล่อยเวลาทั้งชีวิตอยู่กับการต่อสู้ โลกหล้ามิได้เกี่ยวข้องอันใดกับหม่อมฉัน หม่อมฉันจึงอยากใช้ชีวิตตามใจของตนเอง”
ดวงตาสีดำจับจ้องใบหน้านวลไม่ไหวติง
หลงเทียนอวี้สับสน นาง…เป็นพระชายาของตนเองจริงหรือ?
หากเอ่ยว่า อยู่ๆ คนโง่เขลาสติเลอะเลือนคนหนึ่งก็เปลี่ยนไปกะทันหัน สติสัมปชัญญะกลับมาอย่างฉับพลัน อีกทั้งอุปนิสัยยังเปลี่ยนไปราวกับฟ้าและดิน
ทว่า อุปนิสัยใจคอกว้างขวางและร่าเริงเช่นนี้ อย่าว่าแต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวเลย แม้แต่ตนเองก็เกรงว่าจะทำไมได้
“ตกลงเจ้า…”
“ท่านอ๋อง พวกเรารีบกลับกันเถิดเพคะ อย่าทำให้คนผู้นั้นสงสัยเลย มิเช่นนั้นพวกเราคงถูกจับได้”
หลงเทียนอวี้คิดอยากถามนางว่า…ตกลงเจ้าเป็นใคร
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับจับมือของหลงเทียนอวี้ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ไปทางจวนอวี้
มองร่างบางตรงหน้า ก้มหน้าดูมือที่กำลังจับกุม สัมผัสนุ่มนิ่มอบอุ่น นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของหลงเทียนอวี้ที่รู้สึกสับสนเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง
ร่างกายของหลินเมิ้งหยาเก็บซ่อนปริศนามากมายเอาไว้ แม้ตนเองจะพยายามเข้าไปไขปริศนามากสักเพียงไหน แต่ก็ไม่อาจค้นพบความจริงใดๆ
มีเพียงสิ่งเดียวที่เขามั่นใจ ผู้หญิงคนนี้…ไม่คิดร้ายกับตนเอง
อีกทั้งนางยังกลายเป็
