กันทั้งสิ้น
หลินเมิ้งหยามองดูตลาดบนถนนที่ทอดยาวอันแสนคึกคัก นัยน์ตาปรากฏร่องรอยแห่งความสับสน
สถิตบนโลกที่ไม่รู้จัก เพื่อหลินเมิ้งหยาคนก่อน นางจำเป็นต้องอาศัยสถานะพระชายาอวี้เพื่อเอาชีวิตรอดต่อไป
แต่คิดไม่ถึงเลยว่ายิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งถลำลึก
หรือชั่วชีวิตของนางจะต้องอยู่แต่เพียงจวนอวี้เท่านั้น จากนั้นกลายเป็นเครื่องมือในศึกชิงบัลลังก์?
เพียงคิดได้ว่าตนเองอาจกลายเป็นฮองเฮาที่ต้องขจัดคนทุกผู้ที่พยายามทำตัวเป็นเสี้ยนหนาม หัวใจของนางอดที่จะหนาวสั่นไม่ได้
แล้วแต่บุญแต่กรรมเถิด นางไม่มีทางลืมความตั้งใจแรก ไม่ว่าอย่างไรนางจะทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อปกป้องคนของนาง
“ท่านอ๋องสามารถรับปากข้าหนึ่งเรื่องได้หรือไม่?”
จู่ๆ ชายเสื้อก็ถูกมือเล็กๆ สองข้างจับเอาไว้ เขาหมุนตัว จ้องมองใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่สวยงามของหลินเมิ้งหยา ท่าทางจริงจังอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“เรื่องอะไร?”
เขาเลิกคิ้วขึ้น ตอนแรกคิดว่านางจะร้องขออะไรประหลาดๆ อีก แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะเอ่ยเช่นนี้
“ท่านอ๋องเพคะ หากวันใดเมิ้งหยาไร้ประโยชน์ต่อท่านแล้วละก็ ได้โปรดออกจดหมายยุติการเป็นคู่สามีภรรยาให้กับหม่อมฉัน และปล่อยให้หม่อมฉันพาเสี่ยวอวี้กับป๋ายจื่อไปได้หรือไม่เพคะ?”
นางพูดด้วยท่าทางจริงจัง น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนแผ่วเบา ทว่าเมื่อหลงเทียนอวี้ได้ยิน หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้ง
“เพราะเหตุใด?”
หรือว่า…นางจะยังมิพึงพอใจกับตำแหน่งพระชายาอวี้?
หร
