อ แต่ว่า…ทุกท่านจะต้องให้ความร่วมมือกับข้าด้วย”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะมีเลศนัย ดวงตาทั้งสองข้างหรี่เล็กลงจนทำให้เหล่าว่าที่ผู้นำประเทศต่างใจสั่นระรัว
ดูเหมือนสิ่งที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้จะเป็นพระชายาพระองค์นี้นี่แหละ
“ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราแยกย้ายกันก่อนเถิด หลินขุย พวกเรากลับจวนกัน”
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร มุมปากของหลงเทียนอวี้จึงหยักยิ้มขึ้น
บนโลกนี้มีหญิงสาวที่งดงามและฉลาดเฉลียวมากมาย แต่หาได้มีใครเหมือนผู้หญิงที่ใจกว้างตรงหน้า
“ท่านอ๋อง เหตุใดโรงน้ำชาแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้างหรือเพคะ?”
พวกจูเฉียงขอตัวลา หลินเมิ้งหยากลับเหลือบมองโรงน้ำชาสองชั้นที่รกร้างว่างเปล่าจึงเอ่ยถามขึ้นมา
“เมื่อปีก่อนเคยถูกไฟไหม้และคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย ต่อมามีข่าวลือว่าได้ยินเสียงผี ดังนั้นเจ้าของโรงน้ำชาจึงประกาศขายในราคาถูกพ่ะย่ะค่ะ”
หลินขุยตอบ หากไม่ใช่เพราะเจ้าของโรงน้ำชาเคยเป็นลูกน้องของท่านอ๋องแล้วละก็ พวกเขาคงไม่ซื้อมันเอาไว้
“เสียงผี? คิก ข้าอยากเห็นจังเลย”
ในฐานะนักเรียนแพทย์ เรื่องเล่าเกี่ยวกับผีสางนางไม้ต่างๆ มีมากมายในโรงพยาบาล
นางไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาว อีกทั้งยังเคยอยู่ตัวคนเดียวในห้องทดลองที่ลือกันว่าผีดุเพื่อทำการทดลองทั้งคืน
กรีดกรายร่างอ้อนแอ้นเดินเข้าไปทางโรงน้ำชา
เหตุใดยัยเด็กนี่จึงไม่คิดกลัวเกรงเลยแม้แต่น้อยกันนะ?
หลงเทียนอวี้มองทางร่างบาง นัยน์ตาเผยให้เห็นความสงสัย
เขาเองก็ไม่เคยเชื่อเรื่
