่าผู้ดูแลเป็นคนสั่ง
ตอนแรกนางยังคิดเลยว่าผู้ดูแลคนไหนช่างใจกล้าเหลือเกิน แต่ดูเหมือนผู้ดูแลคนนี้ต่างหากที่เป็นปัญหาใหญ่
“ท่านอ๋อง?” หลินเมิ้งหยามองหลงเทียนอวี้ เตรียมขอความคิดเห็น
ดวงตาของหลงเทียนอวี้ขุ่นมัว ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไร
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามีแผนไม่ใช่หรือ? อยากทำอะไรก็ทำเถอะ”
เมื่อได้รับการอนุญาต หลินเมิ้งหยาจึงเล่าแผนการให้หลินขุยฟัง
จากนั้นหลินขุยจึงมองหน้าพระชายาด้วยความสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รับคำสั่งแล้วรีบวิ่งออกไปทางจวน
โรงน้ำชาในเวลานี้จึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้
มองดูโรงน้ำชาที่เต็มไปด้วยทอง จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หัวเราะออกมา
“เจ้าหัวเราะอะไร?”
เก็บแผนการของตนเองเอาไว้ในใจ หลงเทียนอวี้ไม่อยากเข้าไปยุ่มย่ามกับแผนการของหลินเมิ้งหยา
แม้หลินเมิ้งหยาจะฉลาด วิธีการที่ใช้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็น แต่สุดท้ายนางก็เป็นจอมวางแผน วิธีการของนางและเขาไม่เหมือนกัน
ดังนั้นหลงเทียนอวี้เองก็มีวิธีการของตนเอง เพียงแค่…เขาหวังที่จะได้เห็นการแสดงของหลินเมิ้งหยาก่อน
ผู้หญิงคนนี้มักจะทำอะไรที่คนอื่นไม่คาดคิดเสมอ นางมักทำให้เขาประหลาดใจ แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนหลังจากนางทำงานประสบความสำเร็จแล้ว อีกทั้งหางตายังเผยให้เห็นความภาคภูมิใจ หัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข
“ที่ต่างประเทศมีเรื่องเล่าที่ชื่อว่าเรือนงามซ่อนเมีย ไม่ทราบว่
