ูโรงน้ำชาเล็กๆ หลังนี้ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย โรงน้ำชาราคาถูก แต่กลับแฝงไว้ซึ่งมูลค่ามหาศาล
อันที่จริงลูกน้องของเขาคนนั้นเป็นเพียงทหารยศไม่ใหญ่
ขาของเขาขาดไปข้างหนึ่งเพราะการทำสงคราม ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางมีทองมากมายมหาศาลขนาดนี้
ดูเหมือนคนคนนี้จะต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างที่เขาไม่รู้
“ช้าก่อน อย่าเพิ่งรีบ หลินขุย ข้าขอถามเจ้าก่อนว่าเพราะเหตุใดเจ้าจึงนำศพมาเก็บไว้ที่โรงน้ำแข็งในโรงน้ำชาแห่งนี้? ข้าจำได้ว่าข้าสั่งให้เจ้าเอาไปไว้ยังสถานที่ไร้ผู้คนไม่ใช่หรือ?”
นับตั้งแต่ตอนที่เข้ามาภายในสวนแห่งนี้ หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ถึงแผนร้ายบางอย่าง
หลงเทียนอวี้จ้องมองหลินขุย ดวงตาเรียวยาวคมกริบของเขาทำให้หลินขุยมีเหงื่อออกท่วมตัว
“ทูลพระชายา ข้าน้อยหาที่แห่งนั้นไม่เจอ ตอนแรกคืนนั้นข้าน้อยอยากนำศพไปเก็บไว้ในโรงน้ำแข็งทางด้านทิศตะวันตก แต่ข้าน้อยกลับได้พบกับผู้ดูแลคนหนึ่งที่โรงน้ำแข็ง ข้าหลอกเขาว่านี่คือหมูป่าที่นายพรานส่งมาให้ ท่านอ๋องไม่อยู่จึงยังไม่ได้กิน ดังนั้นจึงต้องการนำมาเก็บที่นี่ ทว่าเขาบอกว่าโรงน้ำแข็งในจวนมีไว้เพื่อกักเก็บอาหารสดให้กับเจ้านายในช่วงฤดูร้อน หากอาหารอย่างอื่นสกปรก เจ้านายจะไม่อาจกินได้ และเพราะการเอ่ยเตือนของเขาทำให้ข้าน้อยจำโรงน้ำแข็งในโรงน้ำชาร้างแห่งนี้ขึ้นมาได้”
หลังจากได้ฟังคำอธิบายของหลินขุย คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น
ตอนแรกคนที่ปลอมตัวเป็นผอจื่อเองก็บอกว
