ทั้งสองเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายได้โดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย
“ดูเหมือนที่นี่ไม่ได้มีผีสางนางไม้หรอก คิดว่าคงเป็นพวกที่แกล้งหลอกว่าเป็นผีมากกว่า เหตุเพราะไม่อยากให้ความลับของโรงน้ำชาถูกแพร่งพรายออกไป ส่วนเหตุผลที่ว่าเพราะเหตุใดหลังจากที่ท่านอ๋องซื้อโรงน้ำชาไปแล้วจึงไม่เคยได้ยินเสียงผี นั่นก็เพราะพวกเขาใช้ชื่อเสียงของท่านอ๋องในการคุ้มกันที่นี่ฟรีๆ น่ะสิ”
หลินเมิ้งหยาพบแล้วว่า
ภายในจวนแห่งนี้มีร่องรอยของเหตุไฟไหม้เพียงบางส่วนเท่านั้น แต่ทางด้านหลัง บ้านเล็กบ้านน้อยกลับถูกเผาจนวอดวาย
ทั้งที่ที่นี่เป็นโรงน้ำชา ทว่าโครงสร้างหลักกลับยังไม่บุบสลายเลยแม้แต่น้อย
คนสมัยโบราณค่อนข้างล้าสมัย ไม่มีทางสร้างเสาด้วยเหล็กได้ ดังนั้นวัสดุในการก่อสร้างส่วนใหญ่จึงเป็นไม้
แต่เพราะเหตุใดอุบัติเหตุเพลิงไหม้ในคราวนั้นจึงเหลือเพียงตึกเล็กๆ แห่งนี้
ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือโครงสร้างของที่นี่ไม่ใช่ไม้ แต่กลับเป็นทองที่ทนต่อความร้อนสูง
เคยได้ยินมาว่าทองไม่กลัวไฟ ดังนั้นจึงเกรงว่าพวกมันจะเป็นทองทั้งหมด
หลงเทียนอวี้เป็นองค์ชาย แน่นอนว่าเขาไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน อีกทั้งโรงน้ำชาแห่งนี้ยังเล็กมาก เขาไม่มีทางปรับปรุงมันอย่างแน่นอน
ดังนั้นความลับจึงจะถูกปิดต่อไป
“อืม สิ่งที่เจ้าพูดเองก็มีเหตุผล หลินขุย จงกลับไปตามคนของจวนมาขนทองกลับจวนไปให้หมด ทำเวลากลางคืนเท่านั้น แม้แต่ทองแท่งเดียวก็ห้ามทิ้งไว้”
หลงเทียนอวี้มองด
