กลับมั่นคงแข็งแรงเหลือเกิน อีกทั้งยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย
“หลินขุย เอามีดของเจ้ามาให้ข้ายืมหน่อย”
หลินเมิ้งหยายื่นมือออกไป ก่อนจะลูบไล้บันไดสีดำเล็กน้อย เคาะเบาๆ อยู่ๆ ดวงตาก็เปล่งประกาย
แม้จะไม่รู้ว่าพระชายาต้องการจะทำอะไร แต่หลินขุยกลับส่งมีดให้อย่างว่าง่าย หลินเมิ้งหยารับไปแล้วออกแรงแทง ก่อนที่เสียงทองจะดังออกมา
“นี่คือ!?”
หลงเทียนอวี้และหลินขุยสบตากัน ก่อนจะส่งเสียงออกมาด้วยความสงสัยพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
พวกเขากลับได้เห็นหลินเมิ้งหยาฉีกชายกระโปรงของตนเองอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเช็ดลงบนบริเวณที่ถูกแทง
“ทั้งสองท่านจงดู”
มองตามการกระทำของหลินเมิ้งหยา บริเวณแผ่นเล็กๆ นั้นมีแสงทองเปล่งประกายออกมา ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเปล่งประกาย สุดท้ายจึงเผยแผ่นทองออกมาให้เห็น
หลินขุยเดินเข้าไปเคาะ ก่อนจะมองหน้าหลงเทียนอวี้ด้วยความตกใจ
สวรรค์โปรด บันไดของโรงน้ำชาแห่งนี้ล้วนเป็นทอง!
“เป็นไปได้อย่างไร…”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ มองโรงน้ำชา มือที่ถือมีดอยู่เคาะกำแพงไม่หยุด
นอกจากบริเวณที่ถูกเผาจนเสียหายหนักแล้ว พื้นที่ทั้งหมดล้วนมีเสียงทองดังกึกก้อง
“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าโรงน้ำชาแห่งนี้จะสร้างด้วยทองอย่างนั้นหรือ? สถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ นี่เป็น…เป็นขุมทองคำของประเทศ เกรงว่ามากพอที่จะสามารถจ่ายภาษีทั้งหมดภายในห้าปีด้วย!”
หลงเทียนอวี้ครุ่นคิดก่อนจะสบตากับหลินเมิ้งหยาโดยไม่ได้ตั้งใจ หัวใจพลันสั่นไหว
