หลังจากหลินเมิ้งหยากลับมาจากห้องอ่านหนังสือ แม้บนใบหน้าจะยังประดับไว้ซึ่งรอยยิ้ม แต่นางกลับไม่ชอบออกไปจากสวนหลิวซินอีก
เจียงหรูฉินและหลินเมิ้งหวู่ยังคงอยู่ที่นี่ เพียงแค่ไม่กล้าแสดงท่าทีหยิ่งยโสโอหังอีก
สุดท้าย เหล่าข้าทาสในจวนต่างรู้สึกยินดีปรีดา ผิดกับบ่าวรับใช้ในสวนหลิวซินอย่างสิ้นเชิง
“พวกเจ้าคิดว่านายหญิงกับท่านอ๋องทะเลาะกันหรือไม่?” ป๋ายซ่าวกระซิบถามเสียงเบา สายตาเหลือบมองทางประตูใหญ่ของตำหนักอย่างเป็นห่วง
ไม่มีเรื่องอันใดให้ต้องทำ หลินจงอวี้และสาวใช้อีกสามคนนั่งอยู่ในห้องเล็กของสวนหลิวซิน ก่อนจะแอบกระซิบกระซาบ
“ข้าว่าไม่ใช่ นายหญิงกับท่านอ๋องยังคงรักกันดี พวกเจ้าอย่าเป็นห่วงไปเลย หากนายหญิงได้ยินเข้าจะไม่ดี”
ป๋ายจีที่อายุมากสุดกลับเข้าใจเป็นอย่างดี เสื้อผ้ารองเท้าของเด็กทั้งสามฉีกขาดก็เป็นนางที่คอยซ่อมให้
ดังนั้นนางจึงมีสิทธิ์ที่จะพูดเช่นนี้
“พี่สาวหาได้ขี้น้อยใจเช่นนั้นไม่ ในสายตาของข้า จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ทั้งสองจะต้องเป็นตัวการทำให้พี่สาวโกรธอย่างแน่นอน”
ใบหน้าหล่อเหลาของหลินจงอวี้แข็งทื่อขึ้นมา ช่วงนี้เขาสังเกตเห็นว่าดวงตาของพี่สาวไม่เปล่งประกายเหมือนก่อน
แต่เขาไม่มีวิธีไหนจะช่วยพี่สาวได้เลย
หากเขาไม่ใช่คนไร้ประโยชน์แบบนี้ก็คงดี
เมื่อเทียบกับกลุ่มคนที่กำลังถกเถียงกันอยู่ทางด้านนอก ภายในห้องกลับเกิดบรรยากาศน่าอึดอัด
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนโต๊ะขีดๆ เขียนๆ ชิงหูกลับนั่งอยู่บนโซฟ
