ี้ยมอำมหิต
“หลินขุย เจ้าจงตามหาครอบครัวของผอจื่อแล้วมอบเงินค่าทำขวัญ จากนั้นรีบฝังนางให้ไปสู่สุคติ”
“ช้าก่อน หลินขุยไปซื้อเสื้อผ้าห่มศพมาให้ข้าที ข้าต้องการห่อร่างของนาง เราควรให้เกียรตินาง”
หลินเมิ้งหยาหยิบเข็มขึ้นมา จากนั้นร้อยด้ายแล้วเย็บร่างของผอจื่อ
ทุกคนมองดูพระชายาเงียบๆ ศพที่ถูกผ่าจนละเอียดค่อยๆ ถูกเย็นจนร่างกายประกบติดกันและกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง
“เอาล่ะ ไปซื้อโลงศพมาเถอะ”
หลินเมิ้งหยาวางเข็มในมือลง เดินออกจากโรงน้ำแข็งเป็นคนแรก
นัยน์ตาของทุกคนสั่นไหวเล็กน้อย
ตอนแรกพวกเขาคิดว่าพระชายาไม่เคยสนใจความเป็นความตายของผู้อื่น ทว่าตอนนี้พวกเขากลับได้เห็นนางแสดงความเคารพกับศพคนที่ไม่รู้จัก
บางที…พวกเขาคงเข้าใจนางผิดไป
“เจ้า…” หลงเทียนอวี้ครุ่นคิด วันนั้นที่ห้องอ่านหนังสือ เขาเคยว่ากล่าวหลินเมิ้งหยาเช่นนั้น
ทว่าตอนนี้สิ่งที่นางทำทั้งหมดล้วนเป็นการประท้วงเขาเงียบๆ นางใช้วิธีของนางมาประท้วงเขา
“ท่านอ๋อง บนโลกใบนี้มีการปลอมตัวจริงๆ หรือ? หากวันนั้นเป็นคนอื่นปลอมตัวเป็นผอจื่อเข้ามา ถ้าเช่นนั้นสุดท้ายแล้วจวนอวี้มีคนของตัวเองกี่คน และมีคนของศัตรูที่ถูกส่งมากี่คนกัน?”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น ด้านนอกโรงน้ำแข็งคือสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยวัชพืช
