ไท่จื่อมีลักษณะท่าทางประหนึ่งพี่ชายที่แสนดี ทั้งที่จริงแล้วเขารู้สึกเกลียดชังน้องชายของตนเองเข้าไส้ แต่สิ่งที่เผยออกมากลับเป็นเพียงความรักที่มีต่อน้องชายเท่านั้น
แม้ใบหน้าของหลงเทียนอวี้จะกำลังยิ้ม ทว่าในใจมิได้ยิ้มตาม ท่าทางของเขาที่แสดงออกมาไม่ต่างอะไรจากน้องชายที่เคารพนับถือพี่ชายเป็นอย่างมาก
หลินเมิ้งหยาที่ได้ฟังบทสนทนาของทั้งสองเพิ่งจะรู้ว่าพวกเขาไม่ได้กำลังคุยกัน แต่พวกเขากำลังข่มขวัญซึ่งกันและกัน
เรื่องของคนในราชวงศ์ แม้ภายนอกจะดูสวยงาม แต่ภายในกลับเน่าเฟะ
ทั้งที่เป็นพี่น้องร่วมสายเลือด แต่กลับทดสอบกันไปมา แม้แต่ความจริงใจเพียงเล็กน้อยก็หามีไม่
“หยาเอ๋อร์ เหตุใดจึงยังไม่เข้ามาถวายคำนับฮองเฮา” พระสนมเต๋อเฟยร้องเรียกหลินเมิ้งหยา
ชำเลืองมองดวงตาคมกริบดั่งหงส์ของฮองเฮา หลินเมิ้งหยาทำใจให้สงบนิ่ง
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
นางเยื้องย่างเข้าไป ใบหน้าส่งยิ้มอ่อนหวานแต่มีมารยาท
“หยาเอ๋อร์ถวายคำนับฮองเฮา ขอให้ฮองเฮามีอายุยืนหมื่นปี”
“อืม พระสนมเต๋อเฟยโชคดีจริงเชียว เจ้ามีลูกสะใภ้น่ารักและเชื่อฟังเช่นนี้” แม้ฮองเฮาจะเอ่ยเช่นนั้น แต่ท่าทางของนางไม่เหมือนกำลังชมเชยเลยแม้แต่น้อย
คลื่นใต้น้ำสาดซัดเต็มแรง ไม่ว่าใครต่างก็รู้ว่างานเลี้ยงฉลองวันเกิดในคราวนี้ดูจะไม่เรียบง่ายเหมือนภาพที่เห็น
หลินเมิ้งหยาแสร้งทำสีหน้าเขินอาย ก่อนจะเงียบไปเพื่อเตรียมการรับมือ
นางจะต้องระมัดระวังในทุกประโยคที่เอื้อนเอ่ย
