กับฮองเฮา
“จริงสิ เมื่อหลายวันก่อนเปิ่นกงส่งพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมมาให้เจ้า เช่นนั้นพระชายาอวี้นำออกมาให้ทุกคนได้เชยชมหน่อยจะเป็นไร”
ฮองเฮาเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา ทำทีเอ่ยเรื่องนั้นออกมาลอยๆ
สีหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงเหมือนเดิม อีกทั้งยังไม่เอ่ยยื้อเวลาใดๆ ทั้งสิ้น นางหันหลังกลับไปสั่งสาวใช้
“ไปนำพระพุทธรูปของเจ้าแม่กวนอิมที่ฮองเฮาพระราชทานออกมาให้ทุกคนได้ดู”
ป๋ายจีโค้งคำนับ ก้มหน้าแล้วเดินออกไป
ทุกคนเริ่มครุ่นคิด สีหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงเหมือนเดิม ดังนั้นจึงไม่มีใครเข้าใจว่านางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
ยังไม่ทันจะถึงเวลาครึ่งถ้วยชา ผ๋อจื่อสองคนรีบอุ้มพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมเข้ามาภายในห้องจัดงานเลี้ยง
ขณะเดียวกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ทำให้ดวงตาของทุกคนสงบนิ่ง ทว่าสีหน้าของฮองเฮากลับเปลี่ยนไป
พระพทุธรูปเจ้าแม่กวนอิมองค์นี้น่าจะแหลกละเอียดไปแล้ว เหตุใดจึงยังอยู่ดีเป็นปกติเช่นนี้
“ทูลฮองเฮา หยาเอ๋อร์เคารพบูชาเจ้าแม่กวนอิมด้วยความจริงใจอยู่เสมอ พระองค์ลองดูเถิดเพคะว่ายังเหมือนเดิมเหมือนอย่างตอนมาหรือไม่?”
เสียงของหลินเมิ้งหยาไม่หนักหรือเบาจนเกินไป แต่กลับทำให้คนทั้งงานเลี้ยงได้ยิน
เหล่าฮูหยินที่เคยถวายงานรับใช้ในวังมาก่อนเพียงได้กลิ่นของไม้จันทน์ที่ส่งออกมา สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
สวรรค์โปรด นี่คือทรายหมิงซาที่ทำลายชีวิตผู้คนไปนักต่อนักมิใช่หรือ
ไม่รู้ว่าพระชายาพระองค์นี้จะโชคดีและสา
