้นสบตา
เพียงสายตาบรรจบก็สามารถเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่ายได้ในทันที
การเคลื่อนไหวเป็นไปตามธรรมชาติและความเข้าใจ แม้แต่หน้าที่หนาพอตัวอยู่แล้วของหลินเมิ้งหยาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
ทั้งที่ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลงเทียนอวี้ไม่ควรจะเป็นเช่นนี้
เห็นได้ชัดว่าความอบอุ่นอันแสนคลุมเครือที่เกิดขึ้นด้านหลังสวนชั่วยามนี้ มิได้ส่งผลต่อแขกฝ่ายหญิงภายในงาน
ชายหญิงนั้นแตกต่างกัน เหล่าคุณชายทั้งหลายต่างพากันพักผ่อนที่อีกฝั่ง
เจียงหรูฉินพาสาวใช้ประจำตัวเดินกระแทกเท้ากลับไปยังบริเวณที่นั่งต้อนรับแขกฝ่ายหญิง
ยัยคุณหนูของเจิ้นหนานโหวคนนั้นดูจะรับมือได้ยากมากจริงๆ
ก่อนที่จะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ท่านพี่อวี้ไม่เคยดุนางมากเท่านี้
เป็นเพราะหลินเมิ้งหยาคนเดียว ถ้าไม่มีนาง ตำแหน่งพระชายาอวี้จะต้องเป็นของตนเอง
ทว่าตอนนี้นางกลับกล้าแสดงความหยิ่งยโสต่อหน้าตนเอง ช่างน่าโมโจริงเชียว
“คุณหนู อย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ หนู่ปี้คิดว่าท่านอ๋องยังคงเป็นห่วงเป็นใยคุณหนูอยู่ ท่านลองตรึกตรองดูสิเจ้าคะ นอกจากท่านแล้วยังมีคุณหนูคนไหนสามารถเข้าไปภายในสวนฉินอู๋ได้อีก?”
สาวใช้ประจำตัวของเจียงหรูฉินเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง
“จริงเหรอ?” เจียงหรูฉินเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเหล่มองสาวใช้
“แน่นอนสิเจ้าคะ ชุ่ยเอ๋อร์จะกล้าหลอกคุณหนูได้อย่างไร” ชุ่ยเอ๋อร์ถูกสายตาของเจียงหรูฉินทำให้ตกใจจนตัวโยน แม้คุณหนูจะมีรูปร่างอ้อนแอ้นอรชร ทว่าเวลาอยู่ที่บ้า
