มองเจ้า พระชายาอวี้ของเจ้าล้วนโดดเด่นกว่าสาวงามคนใดในเมืองหลวง อีกทั้งยังรับตำแหน่งนั้นไว้โดยไม่อิดออดเลยแม้แต่น้อย”
เมื่อเทียบกับสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของหลงเทียนอวี้ สายตาของไท่จื่อดูสุภาพและซื่อสัตย์กว่าเล็กน้อย
เพียงแค่…ดวงตาที่ดูเหมือนอ่อนโยนคู่นั้นกลับแฝงไว้ซึ่งพิษร้ายดุจงูพิษ หลินเมิ้งหยาที่ได้เห็นรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
“ฮวงซงเอ่ยชมเกินไปแล้ว หยาเอ๋อร์เป็นคนที่ดีจริงๆ แต่ถึงกระนั้นหม่อมฉันก็ต้องขอบพระทัยฮองเฮาที่เลือกคู่มาให้” หลงเทียนอวี้หยักยิ้ม ทว่าคำตอบกลับทำให้ไท่จื่อรู้สึกไม่สบายใจ
พระชายาอวี้ตรงหน้างดงามอ่อนหวาน ท่วงท่าสง่างาม ดวงตามีเสน่ห์เย้ายวน
แม้นางจะไม่ใช่คนสวยมากที่สุดในโลก แต่กลับทำให้คนที่จ้องมองไม่อาจละสายตาจากนางไปได้เลย
เพราะดวงตามีเสน่ห์เย้ายวนคู่นี้ จึงดึงดูดสายตาของชายหนุ่มมากมาย แม้นางจะนั่งอยู่เฉยๆ มิได้ขยับเขยื้อนก็ตาม
เหตุใดคนสวยขนาดนี้จึงตกเป็นของน้องสาม!
ร่องรอยแห่งความเย็นชาปรากฏขึ้นในดวงตาของไท่จื่อ
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่ว่าจะเป็นความรักความเอ็นดูจากเสด็จพ่อหรือคำชื่นชมจากเหล่าข้าราชบริพาร ทุกอย่างล้วนเป็นของน้องสามเท่านั้น!
เขาต่างหากที่เป็นองค์รัชทายาทของประเทศนี้! เขาคือว่าที่ฮ่องเต้องค์ต่อไป!
ทว่าเสด็จพ่อที่ใกล้จะสิ้นพระชนม์เต็มทีกลับมอบตราแผ่นดินให้กับน้องสาม เหตุใดเขาที่เป็นว่าที่ฮ่องเต้จึงมิได้มันมาครอบครอง!
ไม่ง่ายเลย ตอนแรกคิดว่าหมู่โฮ้วจะ
