นางนวดหว่างคิ้ว ข้าทาสจำนวนมากวิ่งเข้าวิ่งออกอยู่ภายในสวน
ที่นี่อาจจะมีหนอนบ่อนไส้ที่ศัตรูส่งมา แต่นางจะทำเช่นไรจึงจะสามารถถอดหน้ากากคนเหล่านั้นออกได้?
ยิ่งไปกว่านั้น หลายวันที่ผ่านมาหลงเทียนอวี้หายไป ไม่มีใครคอยช่วยเหลือจัดการเรื่องบางอย่าง
“นายหญิง ทางด้านตำหนักหยาเสวียนเชิญท่านไปเข้าเฝ้าเจ้าค่ะ”
ป๋ายจื่อมิได้อยู่รับใช้ข้างกายหลินเมิ้งหยา ดังนั้นจึงเป็นป๋ายจีที่ต้องพานางไปเข้าเฝ้า
หลายวันมานี้น้าจิ่นเยว่พยายามสุดความสามารถในการอบรมสั่งสอน สุดท้ายนางจึงมีลักษณะท่าทางดั่งเช่นสาวรับใช้ทั่วไป กิริยามารยาทดีขึ้นกว่าเดิม อย่างน้อยก็มิมีใครเห็นนางเป็นตัวตลกอีกแล้ว
“อืม จงนำกระโปรงยาวลายดอกไม้ที่จิ่นซิ่วฟางส่งมาให้ข้าลองใส่หน่อย”
“เจ้าค่ะ”
หลังจากตระเตรียมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดติดต่อกันนานหลายวันทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกหมดเรี่ยวแรง
หลงเทียนอวี้หายไปไม่เห็นแม้แต่เงา พระสนมเต๋อเฟยเจ็บป่วยไม่ยอมออกมาด้านนอก ดังนั้นภายในจวนที่กว้างขวางแห่งนี้จึงมีแค่นางที่ต้องคอยดูแล
หากไม่ใช่เพราะนางมีเพื่อนสนิทที่เป็นผู้บริหารระดับสูง จึงมักได้ยินเสียงบ่นเกี่ยวกับเรื่องการจัดสรรทรัพยากรและบุคคลแล้วละก็
เกรงว่าป่านนี้นางคงสมองแตกตายไปแล้ว
ความวุ่นวายทางด้านนอกมิได้ส่งผลกระทบถึงตำหนักหยาเสวียน
สาวใช้ที่ถูกส่งมาทำงานที่นี่กำลังทำตามหน้าที่ของตนเองอย่างขะมักเขม้น
ตลอดทางเดินพบว่าบรรยากาศของที่นี่ช่างเงียบสงบ
“ถวา
