ชายาของเขา แต่เขากลับไม่เห็นด้วย
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ จริงสิเพคะท่านอ๋อง ข้ามีเรื่องต้องบอกท่าน”
หลินเมิ้งหยาเล่าเรื่องเจ้าแม่กวนอิมและพระราชโองการให้ฟัง
“ศพของผอจื่อคนนั้นเล่า?” คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากันแน่น มือเรียวยาวกำเข้าหากัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้กับจวนของเขา
คนเหล่านั้นอยากตายใช่หรือไม่!
“หม่อมฉันส่งคนให้นำไปเก็บรักษาเอาไว้ในโรงน้ำแข็งเก่าแล้วเพคะ”
หลินเมิ้งหยาขยับขึ้นมาหนึ่งก้าว นิ้วมือทั้งสองข้างนวดหว่างคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแน่นของหลงเทียนอวี้เบาๆ
“หม่อมฉันจะขจัดอุปสรรคทั้งหมดเพื่อพระองค์เอง ฉะนั้นพระองค์โปรดวางพระทัย”
ทั้งสองอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย
