ข้ากับท่านพี่มีความรู้สึกดีๆ ให้กันมาตั้งแต่เด็ก พี่สะใภ้คงมิได้หึงใช่หรือไม่?”
ปิดปากหัวเราะ ทว่าเจียงหรูฉินกลับแอบดูถูกพี่สะใภ้คนนี้ในใจ
มองขึ้นมองลงเพื่อสำรวจ รูปร่างสวยงาม แต่พี่ชายเคยบอกว่าพี่สะใภ้คนนี้เป็นคนใจดำอำมหิต
จะปล่อยให้นางทำร้ายท่านพี่อวี้ไม่ได้เด็ดขาด
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ล้วนเป็นญาติพี่น้องกันทั้งนั้น ข้าไม่มีทางใจแคบเช่นนั้นหรอก จริงสิเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันยังมีเรื่องต้องการจะปรึกษากับท่าน ถ้าเช่นนั้นเชิญน้องหรูฉินกลับเข้าไปภายในงานเลี้ยงก่อนเถิด”
หลินเมิ้งหยาเข้าไปคล้องแขนของหลงเทียนอวี้อย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับเขา
สีหน้าของหลงเทียนอวี้เริ่มแปลกไปเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้สีหน้ารำคาญใจเหมือนอย่างที่มีต่อหรูฉิน
“หรูฉิน เจ้ากลับเข้าไปก่อนเถิด ข้ายังมีเรื่องต้องคุยกับหยาเอ๋อร์”
เจียงหรูฉินกระทืบเท้า แต่สุดท้ายต้องจำยอมทำตาม
พาผู้หญิงของตนเองเดินออกจากสวนฉินอู๋
“ดูเหมือนท่านอ๋องจะรับมือกับสาวสวยยากมากนะเพคะ” หลินเมิ้งหยารีบคลายมือออก หลบไปอีกด้าน ก่อนจะส่งยิ้มซุกซน
หลงเทียนอวี้ถลึงตาใส่นาง แต่ถึงอย่างนั้นก็กล่าวคำอธิบาย
“หรูฉินเป็นลูกสาวของท่านอาคนโตของข้า เป็นน้องสาวของเจียงเฉิง นางมักจะมาเที่ยวเล่นที่นี่และอยู่เป็นเพื่อนคุยกับหมู่เฟยตั้งแต่เด็ก”
สำหรับหลงเทียนอวี้แล้ว หรูฉินเป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น
อีกอย่าง แม้ท่านอาคนโตจะอยากให้หรูฉินขึ้นเป็นพระ
