องที่จะสามารถทำได้ง่ายๆ เลย
“จริงสิ เจ้ามาขโมยอะไรที่นี่?”
ปลอบโยนร่างกายแข็งทื่อของหลินจงอวี้ให้ผ่อนคลายลง หลินเมิ้งหยารู้ว่าชิงหูไม่มีทางทำร้ายตนเอง
“เหยียมาขโมยพระราชโองการฉบับหนึ่ง”
พระราชโองการ? หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้น ของชิ้นนี้ดูไม่มีประโยชน์อะไรเลยมิใช่หรือ?
“อันที่จริงไม่ใช่เพียงบ้านของพวกเจ้า แต่บ้านเล็กบ้านน้อยที่เคยได้รับพระราชโองการเหยียล้วนไปมาหมดแล้ว แต่กลับหาอะไรไม่เจอเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงกระนั้นเหยียประหลาดใจเหลือเกิน พวกเจ้าเอาพระราชโองการไปเก็บซ่อนไว้ที่ใดกัน? ไม่ว่าเหยียจะหาอย่างไรก็หาไม่เจอ”
เอ่ยถามลอยๆ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับแสยะยิ้มเย็นชาให้กับเขา
“คิดจะหลอกเอาข้อมูลจากข้าหรือ ไม่มีวัน!”
หลินเมิ้งหยาไม่ให้เขาแม้แต่โอกาส นางรีบร้องปฏิเสธทันที
ชิงหูเหลือบมอง เขาไม่มีแม้แต่โอกาส เบะปาก ก่อนจะหายตัวไปจากห้องของหลินเมิ้งหยา
เจ้าเด็กนี่ ทั้งที่ตั้งใจมาส่งข่าวให้นางแท้ๆ ทั้งที่อุตส่าห์ไว้หน้าตัวเองแล้ว แต่เหตุใดจึงทำเสมือนพูดลอยๆ ออกมาเช่นนั้น
“พี่สาว พี่คิดว่าพวกเขามาขโมยพระราชโองการไปทำไม?”
คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากัน พระราชโองการ…จะว่ามีประโยชน์ก็ใช่ จะว่าไม่มีประโยชน์ก็ไม่ใช่
เพียงแค่…หลายปีมานี้ร่างกายของฮ่องเต้ไม่เหมือนก่อน ส่วนใหญ่ฮองเฮาจะเป็นผู้ประทับตราเฟิ่งยิ่น1
ไม่สิ!
ตอนที่แต่งตั้งนางขึ้นเป็นพระชายาอวี้ ตราประทับที่อยู่บนพระราชโองการคือตราพระราชลัญจกรข
