องฮ่องเต้ หรือว่า…
“เสี่ยวอวี้ เจ้าไปเล่นกับพวกป๋ายจื่อก่อนเถิด พี่สาวจะออกไปข้างนอกหน่อย”
หลินเมิ้งหยารีบออกวิ่งไปทางห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้ องครักษ์หน้าประตูล้วนรู้จักหลินเมิ้งหยา ดังนั้นจึงไม่มีใครห้าม
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะไม่อยู่ภายใน
“ท่านอ๋องไปไหน?” หลินเมิ้งหยามองพ่อบ้านเติ้งด้วยแววตาร้อนใจ
“ท่านอ๋องมีเรื่องต้องออกไปจัดการด้านนอก โดยมีหลินขุยติดตามไปเพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านเติ้งมองพระชายาที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย ตกลงเกิดเรื่องอะไรกันแน่ เหตุใดพระชายาจึงกระวนกระวายเช่นนี้
“พอท่านอ๋องกลับมาให้รีบบอกให้ไปหาข้าที่สวนหลิวซิน จำเอาไว้ว่าต้องไปทันที!”
หากเรื่องนี้เป็นไปตามการคาดเดาของนาง เรื่องทั้งหมดก็จะกระจ่างทันที
พระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมองค์นั้นมิได้ส่งมาเพื่อกำจัดนาง แต่มันคือข้ออ้างเพื่อกักขังทุกคนในจวนแห่งนี้
การที่พระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมถูกทำลาย จะบอกว่าเป็นเรื่องเล็กก็ไม่เล็ก จะบอกว่าเป็นเรื่องใหญ่ก็ไม่ใหญ่
ขอเพียงทำให้พวกนางถูกกักขัง สารภาพ จากนั้นกำจัดให้พ้นทาง
ทว่าระหว่างนั้นอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย!
หากมิใช่เพราะชิงหูมาเปิดเผยข้อมูลให้นางได้รับรู้แล้วละก็ นางคงเดาเรื่องนี้ไม่ออก
“น้าจิ่นเยว่ หมู่เฟยประทับอยู่ที่ใด?”
จิ่นเยว่มองดูพระชายาที่กำลังร้อนอกร้อนใจ ก่อนจะรีบร้อนตอบคำถาม
“พระสนมเต๋อเฟยกำลังพักผ่อนเพคะ พระชายามีเรื่องอันใดหรือ?”
หลิน
