จื่อเรียกว่าผู้ดูแลคือใคร จำเอาไว้ ต้องทำเรื่องนี้ให้เงียบเฉียบที่สุด อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”
ป๋ายซ่าวกลับออกไป หลินเมิ้งหยานั่งภายในห้อง ก่อนจะเริ่มคลายปมทั้งหมด
สายลับที่แอบซ่อนตัวอยู่ในจวนอวี้โดยมิทำให้ผู้อื่นสงสัย จะยอมเปิดเผยตัวตนได้อย่างไร
ทั้งหมดจะต้องมีเหตุมีผล
ตกลงต้องการจะซ่อนอะไรเอาไว้กันแน่?
ยังไม่ทันที่เรื่องของพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมจะจบ ยังจะมีเรื่องเพิ่มขึ้นมาอีก แม้แต่นางยังรู้สึกมึนงง
ไม่ได้การ นางจะต้องทำใจให้เย็น มิเช่นนั้นคนของนางจะต้องพบเจอกับอันตราย!
“เจ้าเด็กน้อย กำลังคิดอะไรอย่างนั้นหรือ?”
เสียงเจ้าเล่ห์พลันดังขึ้น หลินเมิ้งหยารีบเปิดตาออก ภายในห้องนอกจากนาง ยังมีหลินจงอวี้ที่กำลังแสดงสีหน้าสงสัย
“ชิงหู? มิใช่ว่าอีกสามเดือนเจ้าจึงจะมาคุ้มกันข้าหรือ? ออกมาเถิด อย่าหลบซ่อนเลย”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงเรียบกลางอากาศ
อยู่ๆ ร่างขาวนวลก็ปรากฏขึ้นต่อหน้านาง
ทั้งที่ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แต่รู้สึกราวกับว่าเขาสูงขึ้นเล็กน้อย
“เจ้า…”
“เหยียหล่อขึ้นอีกแล้วใช่หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะถลึงตา ทำไมเจ้าเด็กนี่จึงหลงตัวเองเช่นนี้กันนะ?
“เจ้าเป็นนักฆ่า หาใช่โจรขโมยดอกไม้ หล่อไปแล้วจะได้อะไร?”
เมื่อเทียบกับหลินเมิ้งหยาที่มีท่าทีสงบนิ่ง หลินจงอวี้กลับรู้สึกเหมือนเจอศัตรูตัวฉกาจ เขาตั้งแนวป้องกันเด็กหนุ่มท่าทางประหลาดตรงหน้า มือกำกริชที่ถือเอาไว้แน่น ใบหน้าเรีย
