งค์นั้นอย่างละเอียดแล้ว หากให้เวลาหนู่ปี้สักสามวัน หนู่ปี้จะทำมันขึ้นมาได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
ป๋ายจีเองก็เสนอตัวเข้าช่วย หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าตำหนักของนางจะมีคนมากความสามารถเช่นนี้
นางพยักหน้าลง ออกคำสั่ง
“ป๋ายจื่อ ป๋ายซ่าว สองสามวันต่อจากนี้พวกเจ้าทั้งสองต้องให้ความช่วยเหลือป๋ายจีอย่างสุดความสามารถ ห้ามมิให้ผู้ใดรบกวนนางและห้ามมิให้ผู้ใดล่วงรู้ว่านางกำลังทำอะไรอยู่ ป๋ายซ่าว ข้ามอบหน้าที่นี้ให้เจ้าแล้ว”
ป๋ายซ่าวรีบรับคำด้วยความจงรักภักดี
“นายหญิงได้โปรดวางใจ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็จะมิได้ย่ำกรายเข้าไปในห้องของป๋ายจีเจ้าค่ะ”
นางพยักหน้า เรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่คงต้องฝากความหวังไว้ที่พวกเขาแล้ว
ขณะเดียวกัน จิ่นเยว่และพระสนมเต๋อเฟยที่อยู่ภายในพระตำหนักหยาเสวียนเองก็ไม่อาจทำอะไรเช่นกัน
“เฮ้อ เจ้าเด็กคนนี้ เหตุใดจึงไม่รู้จักระมัดระวังตัวกันนะ คิดหรือว่าจะรับมือกับแผนร้ายของฮองเฮาเหนียงเหนียงได้ง่ายๆ?”
สีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยเผยให้เห็นความโศกเศร้าเล็กน้อย
นางถูกบีบออกจากวัง แต่ฮองเฮากลับไม่คิดจะปล่อยนางไป ตอนนี้จึงพุ่งเป้ามาปองร้ายหยาเอ๋อร์แทน
แม้เด็กคนนั้นจะเก่งมากสักเพียงไหน แต่ก็คงมิวายตกหลุมพราง
แล้วทีนี้จะทำอย่างไรดี?
“พระชายายังเด็กเพคะ ไม่มีทางล่วงรู้ถึงแผนการร้ายเหล่านั้น พระสนมลองให้คำชี้แนะแก่พระชายาสักครั้งเถิดเพคะ หนู่ปี้คิดว่าการลงมือของฮองเฮาในคราวนี้ จุดประสงค์คงมิใช่เพียง
