หลงเทียนอวี้ไม่เคยคิดเข้าแทรกแซง
งานในตำหนักอวี้แห่งนี้ ส่งมอบให้หลินเมิ้งหยาและหมู่เฟยแล้ว ดังนั้นปล่อยให้พวกนางเป็นผู้จัดการก็แล้วกัน
“เพคะ ขอบพระทัยท่านอ๋อง หม่อมฉันกินอิ่มแล้ว ท่านค่อยๆ เสวยนะเพคะ”
หลินเมิ้งหยาเป็นคนจริงจังมาก เมื่อได้รับคำอนุญาตจากหลงเทียนอวี้แล้ว นางจึงวางชามข้าวลง จากนั้นวิ่งออกไป
โต๊ะอาหารจึงเหลือเพียงหลงเทียนอวี้คนเดียว มิรู้ว่าเพราะเหตุใด ทั้งที่อาหารยังคงเหมือนเดิม แต่เมื่อกินเข้าไปกลับไร้รสชาติไม่เหมือนเมื่อครู่
“คุณหนูยังจะคัดเลือกสาวใช้จริงๆ หรือเจ้าคะ? หรือป๋ายจื่อไม่ดีตรงไหนหรือเจ้าคะ ท่านไม่พอใจข้าหรือ?”
ภายในสวน สาวใช้ที่ถูกนำตัวกลับมาในวันนั้นยืนเรียงกันเป็นสองแถวเพื่อรอให้นางซึ่งเป็นนายหญิงคัดเลือก
“ไม่ใช่หรอก ข้าคิดว่าจวนของพวกเราเย็นยะเยือกจนเกินไป อีกอย่าง เจ้าเพียงคนเดียวมิอาจดูแลทั้งข้าและเสี่ยวอวี้ได้หรอก ถ้าเจ้าเหนื่อยตายไปจะทำเช่นไร?”
ตบมือของนางเบาๆ ยังไม่ทันจะเริ่มก็หึงเสียแล้ว
เหตุใดคนของนางจึงมีจิตใจเปราะบางเช่นนี้นะ?
“อ๋อ ก็ได้เจ้าค่ะ แต่อาหารการกินของคุณหนูจะต้องเป็นข้าดูแลเพียงเท่านั้นนะเจ้าคะ!”
ป๋ายจื่อยังคงมีนิสัยของเด็กน้อย ปลอบเพียงไม่กี่ครั้งก็หายแล้ว
เหล่าสาวใช้ต่างยืนตัวตรงอย่างเชื่อฟัง
เมื่อแสงอาทิตย์สะท้อนลงบนศีรษะ ทั้งที่ยืนยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หยาดเหงื่อก็ผุดออกมาดั่งสายฝนเสียแล้ว
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่หน้าประตู หรี่ตามอ
