บ้านเติ้งออกจากประตูตำหนักไป
ไม่ว่าจะมีแผนลวงหรือไม่ แต่ฮองเฮาเหนียงเหนียงใช่จะลงโทษผู้อื่นได้ง่ายๆ
“ถวายคำนับพระชายา พวกกระหม่อมได้รับคำสั่งจากฮองเฮาเหนียงเหนียงให้นำพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมมาถวายให้พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงของขันทีดังขึ้น หลินเมิ้งหยารีบสั่งให้ป๋ายจื่อเข้าไปรับพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมที่ถูกวางไว้ในกล่องไม้สีแดง
“ลำบากกงกง1แล้ว ดึกขนาดนี้ยังต้องเดินทางมาด้วยตนเองอีก”
กงกงล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างนายของตนเองและเหล่าเจ้านายในตำหนักแห่งนี้ดีว่าเป็นเช่นไร
“เชิญพระชายาลองเปิดดูก่อนเถิด หนู่ฉาย2จะได้กลับไปรายงาน”
หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ทว่านางกลับไม่อาจพูดได้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร
ก็ดีเหมือนกัน หากเจ้าแม่กวนอิมองค์นี้มีความผิดปกติอันใด นางจะได้รับมือทัน
เพียงเปิดกล่องไม้สีแดงออก กลิ่นหอมของไม้จันทน์ที่โชยออกมาทำให้หัวใจของทุกคนสงบนิ่ง
แม้จะเป็นเพียงเจ้าแม่กวนอิมแกะสลักเท่านั้น แต่กลับเลียนแบบได้อย่างเหมือนจริง ที่แท้ก็ไม่ใช่ของเก๊
“ในเมื่อพระชายาได้เห็นแล้ว หนู่ฉายก็สามารถกลับไปทูลฮองเฮาได้แล้ว หนู่ฉายทูลลา”
ขันทีรีบร้อนกลับออกไป ราวกับว่าหากยังอยู่ต่อจะถูกจับกินอย่างไรอย่างนั้น
“นายหญิง จะจัดการพระพุทธรูปองค์นี้อย่างไรดีเพคะ?” อยู่ในวังหลังมานานหลายปี ฮองเฮามักจะลอบทำร้ายพระสนมเต๋อเฟยอยู่เสมอ แต่สุดท้ายเหตุร้ายก็กลายเป็นดี
ดังนั้นจิ่นเยว่จึงไร้ซึ่งภาพความประทั
