าย ราวกับว่าหากนางไม่อธิบายให้เข้าใจ เขาจะไม่มีวันปล่อยนางไปอย่างไรอย่างนั้น
“ข้าเคยเข้าไปในรังของเถาฮวาอู๋แล้ว หากนั่งรถม้า เวลาในการเดินทางเพียงสองเค่อ1เท่านั้น ต่อให้เป็นม้าของเทพเซียนก็คงมิอาจเดินทางไกลกว่านี้ได้”
รังของเถาฮวาอู๋?
ทุกคนในห้องอ่านหนังสือล้วนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก นี่เป็นความลับของเจียงหู!
“อีกอย่าง เถาฮวาอู๋มิใช่เพียงเรือลำหนึ่ง จากการคาดเดาของข้า มันน่าจะเป็นสิ่งก่อสร้างมหัศจรรย์ที่ถูกสร้างเอาไว้ใต้น้ำ ส่วนเรื่องเล่าที่ว่าอยู่บนท่าเรือนั้นเป็นเพียงการตบตา”
ต่อให้ท่าเรือจะมั่นคงขนาดไหน ทว่าเมื่อถูกคลื่นซัดก็ยังคงสั่นไหวเล็กน้อยอยู่ดี
ประสาททางด้านการรับรู้ของหลินเมิ้งหยาได้รับการฝึกฝนจากอาจารย์ ดังนั้นนางจึงมั่นใจว่าที่แห่งนั้นมิได้อยู่บนเรืออย่างแน่นอน
ขณะนี้นอกจากหลงเทียนอวี้และชายสวมใส่ชุดสีเขียวแล้ว ทุกคนล้วนสูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอด
“บนโลกนี้จะมีคนอาศัยอยู่ใต้น้ำได้อย่างไร? แม้จะอาศัยอยู่ได้ แต่ก็ต้องมีรูระบายอากาศด้วย!”
คิ้วขมวดเข้าหากัน ชายสวมชุดเขียวเอ่ยปัญหานี้ออกมา
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้ม
“ข้าเคยได้ยินมาว่าชาวเขาบางพื้นที่ได้ขุดเจาะพื้นดินเพื่อสร้างทางหลบหนีพวกโจร โดยอุโมงค์เหล่านี้มีมากถึงสิบแปดโค้ง แต่ละโค้งยังมีทางเชื่อมอีกด้วย อีกทั้งใต้ผืนดินยังมีรูระบายอากาศอีกมากมาย หรือเจ้าจะบอกว่าคนขุดดินเหล่านั้นจะไม่เคยออกมาเผยความลับเลยแม้แต่น้อย? ดังนั้นข้าจึ
